Bulsang Butas

Kaskas dito kaskas dun. Gasgas dito gasgas dun. Yan lang yata yung gasgas na alam ko na naeenjoy. Masarap lang gasgasin pero kapag oras na ng bayaran, masakit na. Haaay, bilay! Ang pinoy nga naman.

(Kay Kuya Google galing ang larawan)

(Salamat Kuya Google sa larawan)

Isa yan sa hindi magandang nakaugalian ng pinoy – Ang pangungutang. Yun bang ginagastos mo na e hindi mo pa kinikita. Kaya ang siste pagdating ng oras ng sweldo, bibilangin mo na lang at ibibigay sa iba. Ang sakit sa bangs di ba? Ganun lang kasimple. Paulit-ulit lang yung sistema.

Meron pa nga yung uutang pa para lang ipambayad din sa utang. Nakakalungkot lang. Nakasanayan na kasi eh. Mumos pa ako nun pero naaalala ko pa yung sabi ng Tatay ko tungkol sa utang. Na ang utang o pangungutang daw ay parang sakit na mahirap gumagaling. Na kapag napasok mo na sa iyong sistema, ang hirap na tanggalin. Sa tingin ko ay totoo naman. Marami din kasi akong kakilala na ganyan. Na kung minsan, kung sino pa yung mga mayayaman o mas may kaya sa buhay ay siya pa yung may malalaking utang.

Nasubok ko na ba mangutang? Aba, Ciempre naman! Collectors item ka kapag hindi mo pa nasusubok yan. Dapat kang ilagay sa selyadong salamin para hindi ka maalikabukan at madumihan. Dahil siguradong napakadalang ng katulad mo kapag hindi mo pa naranasan ang mangutang. Sa mga pagkakataong naiwanan ko yung wallet. Nakalimutan yung pera sa bag. Kulang ang dalang pera habang umoorder sa fastfood at kung anu-ano pang sitwasyon na kinapos sa pera. Hindi ako madalas nagdadala ng pera pero madalas kapag gagastos ako ng nasa plano ay lagi akong merong pasobra. Sobrang nahihiya kasi ako kapag nanghihiram ako ng pera. Mabuti na lang at hindi ko nakagawian ang gumastos ng higit pa sa kung anong meron lang ako.

Ang pinakamalaking halaga na nautang ko ay nung nangailangan ako ng budget para sa pagrerequirements ko sa first job ko. Malayo kasi ako nun sa magulang ko kaya nakahiram ako sa butihing barkada. Kung nasaan ka man Papa Bear, salamat ulit ha. Umabot din ng libo at inabot ako ng halos dalawang buwan bago nakabayad. Dun ko kasi kukunin sa unang sweldo ko yung pambayad. Mabuti na lang at walang interes. Pero kahit hindi na iba sa akin yung pinagkautangan ko, sobrang hiya ko pa rin lalu na sa sarili ko. Ewan ko ba, iba yung pakiramdam kapag may utang ka. Parang ang liit ng pagkatao mo.

Hindi ko rin alam kung bakit yung mga kasama ko sa trabaho ay kating-kati na magkaroon ng credit card. Kahit minsan at hindi ko inasam na magkaroon nun. Achivement yata sa kanila na kumpleto ang pangalan ng bangko sa mga credit card nila. Yun bang parang sobrang angat sila kapag nakapamili na credit card ang ginamit. At yung mga iba naman na may credit din ay hindi padadaig. Na kapag nagkaskas si Pabida ay magkakaskas din si Hambog. Susme, kaya hindi umaasenso ang Pilipinas. Tapos parang shunga lang na magrereklamo na wala na daw natira sa sweldo nila kasi ibinayad nya sa credit card. O di ba? Ginusto mo yan eh.

Hindi naman masama ang mangutang. Sino ba naman ang hindi nagigipit at nangangailangan. Hindi rin masama ang magkaroon ng credit card. Hindi rin masama ang bigyang ng luho ang sarili paminsan-minsan (kung kaya naman) lalu na kung buong sikap ka naman para sa iyong pinagkakakitaan. Pero kung ginagawa mo na parang panunuod ng teleserye ang pangungutang, dun na may mali. Yung disiplina mo sa paghawak at paggamit ng pera ay hindi mo na alam kung saan mo nailagay. Huwag mo ipagsawalang-bahala yun. Kailangan mo yun hanapin at isabuhay muli. Hindi masaya ang nababagabag ka ng mga bayarin mo bago ka matulog sa gabi. Nakakakulot ng buhok ang magbudget ng pera na pambayad ng utang ang unang pinaglalaanan. Kaya kahit na payak lang at walang luho sa kung anuman, ang sarap lang sa pakiramdam na wala kang inaalalang bayarin at pinagkakautangan.

Maligayang Pasko sa inyo! ^_^

Babae Ka

Ur_A_Gurl

Hindi biro ang pagpasok sa pag-aasawa. Lalu na at nagka-anak kayo ng wala pang kasal. Ikaw na rin ang nagsabi na magmula ng dumating sa inyo yung bata, nagbago na sya at hindi man lang sinubukang hawakan ang mga magiging responsibilidad nya bilang Ama sa magiging anak nyo at bilang asawa na magiging katuwang mo sana sa pinapangarap mong pamilyang buo.

Nahuli mo na rin na meron syang iba habang nagdadalan-tao ka. Hindi pa nakuntento at inulit pa. Sorry na lang ba ang katapat nung tapos balik na ulit sa dati? Nilunok mo lahat ng mga dahilan para hindi mauwi sa wala ang sinimulan nyo. Pero magmula sa puntong iyon ay ikaw na lang ang nagdadala ng pamilyang buo na pinapangarap mo.

Lumipas pa ang apat na taon at nanatili ang ganung sitwasyon nyo. Actually bilib ako sa tibay ng pagbubulag-bulagan mo para abutin ng ganyang katagal na uri ng relasyong meron kayo. Pupuntahan ka lang kapag kailangan nya maglabas ng init ng katawan. Pupuntahan ka lang kapag meron siyang kailangan. At pupuntahan ka lang kapag meron siyang tira-tirang oras o kapag naisipan lang.

Mas importante pa nga sa kanya ang pagdodota kaysa maglaan ng oras para makasama ka. Mas importante pa sa kanya ang pag-uwi agad sa kanila kaysa maglaan ng oras para makalaro ang Anak nya. At higit sa lahat, mas importante pa sa kanya ang sasabihin ng Nanay nya kaysa tumayo sa sarili nyang mga paa at panindigan ang mga desisyong makakabuti para sa’yo at sa bata.

Sa kabila ng lahat ng yan may lakas pa sya ng loob na sabihing “Mabuti nga ako at hindi ko kayo iniwan, hindi tulad ng iba diyan”. Anak ng pitumput-pitong puting tupa! Utang na loob mo pa pala ang hindi nya pinanagutan ang responsibilidad nya habang nandyan lang sya na parang walang nangyari at ganun lang kadali ang lahat. Mas torture nga yung pagpapamukhang tanga nya sa’yo dahil hindi nya nga kayo iniwan, harap-harapan naman nya ipakita kung gaano kababaw ang halaga Mo at ng Anak nyo sa kanya.

Parang laruan lang ba na aasikasuhin lang kapag naisipan? Parausan lang ba bilang pantugon sa tawag ng laman? Hindi ka nabubuhay para maging ganyan lang ang papel mo sa mundo. At ang masakit pa sa lahat, ang dali nyang magtext sa’yo na ayaw na nya kayo makitang mag-ina at maghiwalay na kayo ng ganun ganun lang. Tapos sabay kuha ng lahat ng gamit nya sa inyo at hindi na nagparamdam pa.

Maraming beses mo na nasubok. Sa mga maliliit na bagay ay hindi mo na maasahan, paano pa kaya sa mga seryosong pagdedesisyon at malalaking responsibilidad?

Sa mga naging sitwasyon at pagkakataon na binigay sa inyo ng panahon, masasabing hindi nga ganun kadali ang lahat pero hindi din naman ganun kahirap para manatili kang nakatayo at may iniingatang dignidad.

Para sa pinanghahawakan mong idelohiyang buo ang pamilya. Hindi yun nalilimit sa pagiging kumpleto ng magulang at mga anak. May asawa ka nga at may ama na matuturing ang anak nyo, masaya ka ba sa magiging pagsasama nyo? Di ba nga ilang beses mo na isinantabi ang kasiyahan mo para bigyang daan ang pagiging buo nyo? Pero ilang beses na rin nya sinayang ang pagkakataong ibinigay mo kahit na ibinaba mo na ang sarili mo para lang masabing buo kayo.

Sa ngayon ay napaka-aga pa para maintindihan ng anak mo ang sitwasyong pinagdadaanan nyo. Sa tuwing tinatanong ka ng bata tungkol sa tatay nya, hindi ko pa man nararanasan ang maging Ina ay sigurado naman ako na dumudurog yun ng puso mo. Sa sitwasyon na yan ay magpakatatag ka at ikaw ang dapat na magdala ng sitwasyon at hindi ka dapat padadala sa emosyon. Hindi mo na kailangan pang ibaba pa ulit ang sarili mo para lang sa takot mong walang kalalakihang ama yung bata.

Sa tingin ko at hindi rin matutuwa yung Anak mo kapag nalaman nya pagdating ng panahon kung ano ang hirap ang pasakit na dinanas mo alang-alang sa kanya para lang masabing meron syang Ama. Nakakatakot lang isipin na kung kamumulatan nya na ganun lang pala kababaw ang pagpapahalaga sa pamilya para masabing buo, baka yun na rin ang maging pamantayan nya kapag sya na ang papasok sa pag-aasawa. Siyempre sino ba namang magulang na gugustuhin din madanas ng anak nya yung hirap na pinagdaanan nya noon.

Kailangan mo na rin sigurong basagin ang katahimikan mo sa mga magulang mo. Sa kabila ng pag-iingat mo na hindi magbago ang magandang pagtingin nila sa Ama ng anak mo, ikaw na itong lumalabas na nagkukulang at dahilan ng lahat ng pagkakauwi nyo sa hiwalayan. Hindi naman siguro kalabisan kung ipapaliwanag mo ang sarili mo sa kanila para mas maintindihan ka nila at hindi ka maging masama sa paningin nila.

Para sa akin mas magiging masaya kayong Mag-ina na kayo lang dalawa kaysa sa sinasabi mong buo kasama ang tatay nya. Ang pagiging Ama kasi ay hindi lang dapat sa pangalan. Pundasyon nga ng tahanan ika nga kaya dapat ay responsable at alam pangalagaan, pahalagahan, protektahan at mahalin ang pamilyang kanyang pamumunuan. At ang alam ko sa pagiging asawa ay isang katuwang at hindi para palamuti o pandagdag miyembro lang.

Hindi dahil sa walang pundasyon ay hindi na matatawag na pamilya. At hindi rin yun dahilan para gumuho ka at masira. Paliwanagin mo ang pagiging ilaw mo para hindi kayo mawala ng anak mo sa tamang daan. Maraming nagmamahal at naniniwala sa’yo kaya hindi mo yan dapat sukuan.

Sa ngayon na kasing gulo ng BBL agreement ang pag-uutak mo, kailangan mo munang kumalma para makapag-isip ng maayos. Hindi mo kailangan madaliin ang pagdedesisyon dahil alam kong hindi ganun kadali sa’yo ang sitwasyon. Dalawang bagay lang naman ang pinagpipilian. Ang magka-ayos kayo ng Ama ng bata para sa pinapangarap mong buong pamilya at may kakalakihan siyang Tatay. O ang magpatuloy kayong dalawa ng anak mo ng walang kailangan pagtiisan at mga kakulangang kailangang iintindihin.

Sa huli, ikaw at ikaw pa rin ang may kalayaan at karapatang magpasya. Kahit na makailang ulit pa magtambling ang mga taong nagmamahal at nagmamalasakit, ikaw pa rin ang magdedesisyon sa huli. Pero sana huwag na huwag mong kakalimutang iprayoridad ang kasiyahan at seguridad ninyong mag-ina.

Alam naman natin na gagawin ng isang mabuting Ina ang lahat para sa kanyang Anak pero hindi ka dapat nabubuhay sa pagtitiis at pagpaparaya para lang sa iisang dahilan. Kailangan mo din magtira ng para sa sarili mo. Baka kasi kapag ubos ka na, hindi mo na maipagpapatuloy pa ang pagsasakripisyo para sa dahilang ayaw mong lumaki ang Anak mo ng walang Ama. Kapag nagkaganun, ang lahat ay mauuwi din sa wala.

Walang kahit na anong dahilan sa mundo ang pwedeng magdikta para itigil mo ang pagpapahalaga sa sarili dahil Babae ka.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ♥ ♥ ♥ ♥ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Ang inyong nabasa sa itaas ay inilahok sa Ispesyal na Patimpalak ng Saranggola Blog Awards na may temang Pagbibigay Payo sa Pag-ibig.

Sana po ay pasok sa pamantayan kasi pers taym ko gumawa ng ganito. Nakakadala pala ng emosyon. ^_^

 

Korean Food

Nakakainggit naman ang maulang umaga. Parang emosyonal lang na may pinagdadaanan na patuloy lang sa pagluha. At sa pagsapit ng pagtila, okay na ang lahat na parang walang nangyari. Maaliwalas na ulit ang kalangitan ang buong giliw na naman na nakangiti si Haring Araw.

Nakakarelate? Chura neto! Ang aga-aga eh. Ahaha!

Hindi naman sa nakakarelate. Yan lang naman kasi ang naunang pumasok sa emosyon ko nang makita ko ang kapaligiran sa harap ng mumunting menshon namin. Malakas kasi ang ulan kaninang umaga nang magising ako. Pagkatapos ko magpasalamat sa Itaas e bumangon na ako at tumambay sa may pintuan habang nakatanaw sa maulang kapaligiran. Inusisa ko din ang makulimlim na kaulapan at kinumusta ang mga halamang masayang masayang naliliguan ng tubig sa tapat ng bubungan.

At pagkatapos nun, naramdaman ko na ang pag-aaway ng mga alaga ko s tiyan. Ayun lang 🙂

Habang nag-aalmusal ako ng miswang walang patola…

Ahihi! Hindi na kasi nakadaan sa palengke para bumili. Kaya ang naging pakner ay isang latang sardinas. Konting gisa, timpla ng pampalasa, kulo at tapos na. Solved na ang almusal sa maulang umaga. Dapat nga may dahon pa yun ng malunggay kaya lang dahil nga sa maulan ay tinamad na kumuha. Kahit na nasa tabi lang ng bahay yung pagkukuhaan.

At balik tayo sa sinasabi ko.

…Hindi ko maiwasan isipin yung makiramdam na sobrang gulong-gulo ng pag-uutak dahil sa mga desisyong ang hirap piliin. Kung puso ba o ang utak ang susundin? Kahit na sinasabi ng puso na pagmamahal ang dapat na paghariin pero sinasabi naman ng utak na hindi dapat dahil mas dapat na unahin ang sariling kaligayahan, pamilya at ang mga kaibigan. Alam mo yung pakiramdam na gusto mong mawala na lang dahil hindi mo na alam kung ano at sino ang pakikinggan dahil sa kalituhan. Pero bigla ko rin naisip na wala naman pala akong ganung pinagdadaanan kaya hindi ko yun dapat na pinuproblema. Wala lang, nasagi lang sa isipan.

Sa dami ng masasayang bagay sa mundo, sa dami ng mga dahilang pwedeng magpasaya sa’yo, sa dami ng taong hindi pa naliligo dahil nilalamig. Hindi dapat nagiging choice ang pagiging malungkot dahil walang maidudulot na maganda sa iyo, sa akin, sa kanila, sa ekomomiya at sa pagbuti ng kalagayan ng Kalikasan.

Likas na sa atin ang pagiging masaya. Kaya ng pagiging malungkot ay choice mo kung kelan mo gugustuhin. Kahit na may mga hindi kagandahang pinagdadaanan ka sa buhay, hindi dahilan yun para magtampisaw ka sa kalungkutan. Kahit na pumanaw na ng di inaasahan yung kapitbahay mong masama ang ugali, kailangan positibo pa rin ang pagtingin mo sa sitwasyon dahil ang lahat ng mga nangyayari ay may dahilan.

At palaging tandaan. Nakakapangit at nakakatanda ang pagiging malungkot. Nakaka-halina ng mga mandurukot at riding-in-tandem. Nakakahalina din ng mga taong mahilig mangutang. Kapag malungkot ka ay malalapit ka rin sa masasamang barkada at masasamang bisyo. Nakakasira ng relasyon at higit sa lahat ay nakakapag-paiksi din ng buhay.

Kaya ikaw, bibigyan mo pa ba ng puwang ang mga walang katuturan na kalungkutan? Sa kahit ano namang pagsubok ng buhay ay pwedeng pwede mo laktawan yung lungkot-lungkutan na part. Dun ka na agad sa move-on na bahagi. Dahil sa mundong puno ng ligalig at pighati, ang pagiging positibo ay magsisimula sa simpleng pag-ngiti.

Masayang maulang umaga sa inyo!

Doon Po Sa Amin

Napapadalas nanaman ang pag-uulan dito sa bansa namin tuwing hapon at gabi. Napaka-alinsangan ng maghapon tapos bigla na lang mag-geget-together ang mga maiitim na clouds at didiligan ang sambayanan. Wish ko lang na sana ay may sapat na ulan din sa mga bukirin ng ating mga kababayang magsasaka na hindi naabot ng irigasyon. Siguradong apektado nanaman ang produksyon ng bigas na mararamdaman sa susunod na anihan.

Pero alam ko naman na hindi pa huli ang lahat. Kung magkakaisa lang tayong umawit hanggang magngit-ngit ang langit. E di instant ulan na para sa mga nangangailangan. Gawin natin yan ng sabay-sabay sa umaga bago at habang naliligo. Asahan ko ang suporta nyo ha.

Oo nga pala, alam nyo ba na ang pag-uulan ay gustong gusto daw ng mga kakaibang elemento na kasama nating naninirahan dito sa mundo. Ang weird naman at pareho pa sa aking nakahiligan – Ang tag-ulan. Hindi kaya isa ako sa kanila? Ahihi! Hindi naman siguro. Ahaha! Pero ayon sa mga paliwanag ng mga eksperto sa naturang larangan, Ang ulan (yung hindi malakas at hindi naman ambon lang) ay isang maaliwalas na panahon para sa mga elementong hindi nakikita. Sa ganitong pagkakataon daw ay isa ito sa napakagandang pagkakataon para mamasayal para sa kanila. Lalu na yung mga elementong nasa mga kakahuyan o kagubatan na malalapit sa mga anyong tubig. Mala-musika kasi para sa kanila ang lagaslas ng tubig sa malumanay na paraan.

At dahil nabanggit na rin ang mga kakaibang elemento na yan. Nais ko lang maibahagi yung mga kwentong kababalaghan mula sa aking probinsiyang kinalakihan. Sisimulan ko ito sa isang baul ng kayamanan na laging napapanaginipan ni Papu Enteng, ang lolo ko sa Ama (Papu – ang ang tawag namin para i-address ang mga matatanda mapalalaki man o babae.) Sa panaginip na iyon ay madalas siyang may kausap na isang malaking lalaki na naka-itim na hindi nakikita ang mukha at lagi sya kumbinsihin na tanggapin ang kayamanan. Sa paulit-ulit na panaginip ay idinetalye na rin kung nasaan ito nakabaon at kung ano mga gagawin para ito makuha pero hindi ito kailanman tinanggap ng Lolo ko dahil isa sa hinihinging kapalit ay buhay.

Ang isang malaking bakuran na aming tinitirhan kung saan hinati-hati sa mga anak ng Lolo ko ay naliligiran ng malalaking puno. Ilan dyan ay ang paborito naming magpipinsan na puno ng kaymito, duhat, santol, sampalok, balimbing at mabolo. Isama mo pa ang nagkalat na puno ng kinalabaw na mangga, indian mango at yung mangga na mapula ang balat na bilugan ang hugis at yung mangga na patulis naman na amoy gamot lalu na kapag nahihinog. Kapag panahon ng kanilang pamumunga at walang araw na lilipas na hindi namin ito aaakyat. Ang malalaking puno na yan ay may kanya-kanyang bantay na hindi nakikita. Kapag kukuha kami ng mga bunga ay kailangan namin magpasintabi at magpaalam sa bantay na hindi nakikita. Sino ba naman ang may hindi alam sa “tabi-tabi po! makikiraan lang po!” lalu na kapag bago ka sa isang lugar. Parang ganun din lang. At madalas kapag hapon na ay hindi na kami pinapayagan na lumapit sa mga puno na yan dahil kukunin daw kami ng mga bantay.

Sa kanang bahagi ng aming bakuran ay dating madaming puno ng saging. Bagamat malapit sa kalsada, ang isang bahagi nito at puro puno ng kawayan na hindi naman masyadong kataasan. Madalas ay maagang nagigising ang Nanay ko para magluto sa madaling araw. Na kung saan, magmula sa aming bahay ay tanaw nya ang sagingan at dito nakikita ng aking Ina ang isang bola ng apoy na kasinlaki ng bola ng softball na palipat-lipat na mistulang naglalaro sa mga dahon ng saging na hindi naman nasusunog. Ang bolang apoy daw na ito ay isa din daw simbolo na may nakabaon na kayamanan sa paligid at ito ang nagbabantay. Kapag nahalina ka sa panunuod ng pagsasayaw ng bolang apoy sa mga dahon, kukunin ka nito at ikaw ang magiging kapalit na tagabantay na sya namang paglaya ng nauna.

Sa kabilang kalsada ng aming bakuran at may mga kabahayan din at may malalaking puno din sa paligid. Marami na rin ang nagkwento na may nakikita silang malalaking tao na nasa taas ng puno pero hindi maaninag ang mukha. Uso din kasi sa amin yung mga nag-iilaw sa kapag mababaw ang tubig sa dagat. Dala ang maniningas na coleman at gagayak sila pagdating ng hating-gabi. Duon ay malaya silang mamumulot ng mga isda, pugita at kung anu-ano pa na lamang-dagat na naabutan ng pagbabaw ng tubig. At sila ang madalas na nakakakita ng mga kakaibang pangyayari.

Nakasalamuha na rin daw nila yung kalabaw na tumatawid ng kalsada pero walang ulo. Pati yung pusang itim na parang aso ang laki. Na kapag nasinagan ng ilaw ng dumadaan na sasakyan at gagawi sa direksyon ng malalaking puno at bigla na lang maglalaho. Meron pang anim na tao na naka-itim at hindi maaninag ang mga mukha. Meron silang buhat na kabaong na nakapasan sa kanilang mga balikat. Madalas din daw yun tumatawid ng kalsada mula sa puno ng mga kawayan papunta sa malaking puno ng kaymito at santol. Kaya madalas ay hitik ang mga bunga ng santol at kaymito na yun dahil hindi napipitas dahil sa mga nasabing bantay.

Meron pa nga na nakaranas na makitang yumuyuko kusa yung mga puno ng kawayan para harangan ang daan. At pagkatapos ay muling tatayo ng matikas yung mga kawayan na parang walang nangyari. Kaya ang mga traysikel at jeep na nadadaan doon kapag alanganing oras na ng gabi ay bumubusina ng tuloy-tuloy bilang pasintabi.

Ilan lang ang mga iyan sa mga kwentong hindi maipaliwanag na nangyari sa amin. Actually, nakailang salin na ang mga istorya na ito at ilang tao na rin ang nagkwento na puro kamag-anak ko pa, pero hanggang ngayon ay wala pa rin matibay na pruweba para sa akin kung ang mga iyon ba ay may katotohanan o wala. Tanging ang mga nakasaksi at nakaranas na lang siguro ang mga magpapatotoo dahil kahit ako ay hati ang opinyon ko at paniniwala sa mga ganyan dahil hindi ko pa nasubukan.

Pero sa totoo lang, magmula ng simulan ko itong itipa ay maya-maya ako kinikilabutan. Sa hindi maipaliwanan na dahilan ay kanina pa nagsisitayuan ang mga balahibo ko sa braso at binti. Pero magkaganun pa man, ganyan lang talaga kapag probinsiya ang kinalakihan, mayaman ka sa mga karanasan na hanggang sa iyong pagtanda ay hinding-hindi mo makakalimutan.