Another Pretzel Story

Isang maulang umaga. Nag-almusal naman ako pero eto at naghahanap na ako agad ng mamimirienda. Sa kapipili ng makakain e sa harap ng isang maliit na kahon ng pretzels ako napatigil. Marahang dinampot habang nangingiti mag-isa. Heto na at unti-unting nananariwa ang mga masasayang ala-ala. Mga ala-alang sinaksihan ng mumunting kahon ng merienda. Mga tagpong pinagsaluhan ng lubos at makulay na ipininta sa malawak na haligi ng kasalukuyang panahon.

Sa kabila ng mga magagandang ala-alang nanumbalik. Hindi pa rin maiwasang mapailing na lang. Mababakas nga ang mga ngiti pero nababahiran pa rin ng panghihinayang. Pero kahit na hindi man gumuhit ng mahaba at malalim ang mga tagpong pinagsaluhan. Wala pa rin maitutumbas sa mga bagay na naranasan at natutunan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s