Tampo

oo nga pala, medyo matagal tagal na rin…

dati kase i woke-up early rushing to open my yahoo mail to check your messages. sobrang excited pa nga eh. ganyan ang routine ko before every morning.

when my inbox open, tadaaaaah!

same messages pa rin like i left yesterday. ang bago lang yung mga galing sa mga subscription. i didn’t get upset when there’s no new messages from you. i do understand na your too busy to spare some time for me just to reply even for a minute or two. worried lang kase ako kapag di ko na alam ang mga nangyayari sayo. napag-isip-sip ko rin kase na baka masyado lang akong nagpapapansin.

this past few days, i dont know whats happening but my hands are getting tired in typing almost same message like “breakfast ka muna bago magwork”, “always eat on time”, “huwag masyado sa work, take a rest once in a while”, “ingat ka lagi lalu na sa health” and “ingat sa pag-uwi”. even for a simple “hi” or “good morning”. sounds caring pero parang ang bigat na ng mga daliri ko para makagamit pa ng keyboard.

lam ko naman na nakakabagot na rin magbasa kung puro ganyan lang ang mga sinasabi ko. ano ba naman sa tingin ko ang isasagot mo ciempre ganun pa rin sa dati. teka, naubusan na yata tayo ng mapag-uusapan. nakakatabang na kase mag-oopen ng topic tapos limited pa ang sagot.

kahit mga simpleng querries lang di pa narereply yun pa kayang topic na pag-uusapan. oo nga pala busy ka. nakakahiya naman magtatanong ng paulit-ulit hanggang sa makarinig na ako ng sagot. haaay! asa pa ako! i’ll just keep myself busy na lang para naman di ako natotorete sa kaiisip ng kung anu-ano.

ngayong di na ako makulit sa email la din naman palang kaibahan. oo nga pala sobrang busy ka bakit nga ba ako mandedemand? i cant tell what went wrong pero ngayon, pakiramdam ko parang ang layo mo na. cencia na sa mga nasabi ko ha, ganyan kasi yung nakikita at nararamdaman ko.

ano na nga ba nangyari sa atin? ang bilis yata tayo niluma ng panahon.

ngayon, simple pa rin ang umaga ko. same routine pa rin. konting time sa mga mahal ko sa buhay(pito na sila ngayon) and some time with my plants pero di na gaya ng dati na talagang sobrang aga ko para lang macheck ang messages mo.

sa ngayon, la na rin naman bago pero aaminin ko excited pa rin ako na makareceive ng e-mail galing sayo. hinahanap ko pa rin ang pangalan mo sa listahan ng mga bagong messages ko. lakas mo kase sa akin kahit meron ng wall na nagdidivide sa atin. ewan ko ba.

ang mga pinagkaka-abalahan ko? ciempre same pa rin. sobrang hilig pa rin sa pagkain at laging pinuproblema kung ano ang magiging merienda. always on the go meeting new friends and always hanging out with them. sobrang enjoy ako ngayon sa mga pinaggagagawa ko and enjoy din ako sa mga nakakasama ko. di man kita nakakasama, basta if ever you need me, i’m always here for you. di mo na kase mababago yun kahit na sulatan mo ako ng pentel pen sa braso at kahit na baliktarin mo pa ang t-shirt mo,

dito lang ako lagi sa tabi mo…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s