Pahabol Feb-ibig

Hindi pa tapos ang Feb-ibig kaya pwede pa humabol ang Valentine post. Haay naku! (sa tono ni Onyok), ako na naman ang huli. Kasi naman, sa tuwing magsisimula akong magsulat ay palaging naaantala ng mga bagay-bagay na nasa reyalidad. Kung makakapagsalita lang itong blog ko, siguradong magsasabi ito ng hinanakit at hinaing sa magulong bangayan ng mga pangpanguluhang kandidato ng Pinas. Puro pabida, puro pangako, puro batuhan ng putik at labasan ng baho. Anong bago? Meron! Kapag nahalal si… Ah, Feb-ibig paskil nga pala ito. Paumanhin, nadala lang.

Pero kahit hindi naman Feb-ibig ay hindi nawawala sa sirkulasyon yung mga emosyonal at pumapag-ibig na paskil. Madalas ngang sumbungan at hingahan ng sama ng loob ang blog. Tulad nung mga nananatiling single na parang nauupos na kandila na ang pananaw sa pagdating ng makakapareha. Yung mga nagtampisaw sa mga panandaliang saya na hindi naman pwedeng ipilit. Sa mga umasa sa makulay na hinaharap at inakalang patuloy lang silang magkahawak pero binitiwan na pala. Sa huli, kakaawaan na lang ang sarili at magpapakalunod sa pag-iyak dahil sa sakit na dinanas. Sabay paskil ng #GoodbyeKatangahan.

Kuya Google gaya dati, salamat sa imahe.

Kuya Google gaya dati, salamat sa imahe.

Oo nga noh, puro kasawian yung madalas na nababasa ko. Pero meron din naman mangilan-ngilan na masasayang kuwento ng pag-iibigan pero mas marami yung sumugat, yumurak, dumurog at nagpapisak-pisak sa pusong magmamahal. Hindi patas kasi lagi yung babae na lang ang umiiyak sa huli. Kaya sa lahat ng lalaking manloloko, mabugok sana mga itlog nyo. Har har har!

“Where do broken hearts go?”

Yan ang sabi sa isang kanta. Sa repair shop ba, service center ba? Sana nga merong ganun noh para pagkatapos kumpunihin or palitan yung piyesang nasira ay okay na ulit. Oo nga ano, saan nga ba nagpupunta? Pero sa tingin ko hindi naman yun umaalis. Kapag umalis kasi ang pusong sugatan, madededs na yung may-ari nun. Ahihi! Ang mais ko nanaman!

Natural lang na kapag nasaktan ay umaaray. At ciempre hahanap ka ng paraan para ito mapawi o maibsan. Nandiyan yung magsisimula kang ipunin yung mga pirasong nasira para buuin muli. At pagkatapos masisira lang ulit. Tapos iipunin ulit yung mga nasirang piraso at uulit pa. Bah, ang tibay! Magpabaril ka na sa Luneta para naman may saysay ang kamartiran mo.

Kailangan mo lang ng sapat na panahon para masabing okay ka na ulit. Pero sa totoo lang, yung ganyang sakit ay hindi naman talaga nawawala. Sa paglipas ng panahon ay natututunan mo lang patibayin ang sarili mo para hindi na maramdaman yung sakit.

Maaaring sabihin mo na matagal nang tapos na yun at nakalipas na. Kapag napag-uusapan ay kwento na lang na kapupulutan ng aral. Pero sa kasuluk-sulukan ng emosyon mo ay nandun pa rin yung nakaraan. Nababalot na nga lang ng determinasyon, dignidad at aral kaya kawangis na din ng literal na sugat na naghilom na.

Kaya nga tayo tumitibay di ba dahil sa dami ng mga karanasang hindi kagandahan ay mas nagiging determinado tayong magpursige para tumbasan o mas magandang sabihin ay para higitan yung mga negatibong pangyayari ng nakaraan. At tandaan na kahit na gaano pa kahirap yan, kahit na gaano pa kasakit yan, kahit na sa tingin mo ay wala ng natitirang solusyon o pagpipilian ang naging sitwasyon mo, at akala mo ay yan na ang katapusan ng lahat para sa’yo. Akala mo lang yun.

Maaaring unlimited ang katangahan pero huwag mo naman isabuhay. Maaaring hindi nga ganun kadali yung prosesong pagdaraanan ng kahit na anong kasawian. Pero sa tulong ng mga taong nakapaligid sa’yo at sa tulong na ibibigay mo sa sarili mo, sa paglipas ng panahon ay buong pitagan mong sasambitin habang nakangiti na “Ah yun ba? Masakit at mahirap pero kinaya ko.” ^_^

Bulsang Butas

Kaskas dito kaskas dun. Gasgas dito gasgas dun. Yan lang yata yung gasgas na alam ko na naeenjoy. Masarap lang gasgasin pero kapag oras na ng bayaran, masakit na. Haaay, bilay! Ang pinoy nga naman.

(Kay Kuya Google galing ang larawan)

(Salamat Kuya Google sa larawan)

Isa yan sa hindi magandang nakaugalian ng pinoy – Ang pangungutang. Yun bang ginagastos mo na e hindi mo pa kinikita. Kaya ang siste pagdating ng oras ng sweldo, bibilangin mo na lang at ibibigay sa iba. Ang sakit sa bangs di ba? Ganun lang kasimple. Paulit-ulit lang yung sistema.

Meron pa nga yung uutang pa para lang ipambayad din sa utang. Nakakalungkot lang. Nakasanayan na kasi eh. Mumos pa ako nun pero naaalala ko pa yung sabi ng Tatay ko tungkol sa utang. Na ang utang o pangungutang daw ay parang sakit na mahirap gumagaling. Na kapag napasok mo na sa iyong sistema, ang hirap na tanggalin. Sa tingin ko ay totoo naman. Marami din kasi akong kakilala na ganyan. Na kung minsan, kung sino pa yung mga mayayaman o mas may kaya sa buhay ay siya pa yung may malalaking utang.

Nasubok ko na ba mangutang? Aba, Ciempre naman! Collectors item ka kapag hindi mo pa nasusubok yan. Dapat kang ilagay sa selyadong salamin para hindi ka maalikabukan at madumihan. Dahil siguradong napakadalang ng katulad mo kapag hindi mo pa naranasan ang mangutang. Sa mga pagkakataong naiwanan ko yung wallet. Nakalimutan yung pera sa bag. Kulang ang dalang pera habang umoorder sa fastfood at kung anu-ano pang sitwasyon na kinapos sa pera. Hindi ako madalas nagdadala ng pera pero madalas kapag gagastos ako ng nasa plano ay lagi akong merong pasobra. Sobrang nahihiya kasi ako kapag nanghihiram ako ng pera. Mabuti na lang at hindi ko nakagawian ang gumastos ng higit pa sa kung anong meron lang ako.

Ang pinakamalaking halaga na nautang ko ay nung nangailangan ako ng budget para sa pagrerequirements ko sa first job ko. Malayo kasi ako nun sa magulang ko kaya nakahiram ako sa butihing barkada. Kung nasaan ka man Papa Bear, salamat ulit ha. Umabot din ng libo at inabot ako ng halos dalawang buwan bago nakabayad. Dun ko kasi kukunin sa unang sweldo ko yung pambayad. Mabuti na lang at walang interes. Pero kahit hindi na iba sa akin yung pinagkautangan ko, sobrang hiya ko pa rin lalu na sa sarili ko. Ewan ko ba, iba yung pakiramdam kapag may utang ka. Parang ang liit ng pagkatao mo.

Hindi ko rin alam kung bakit yung mga kasama ko sa trabaho ay kating-kati na magkaroon ng credit card. Kahit minsan at hindi ko inasam na magkaroon nun. Achivement yata sa kanila na kumpleto ang pangalan ng bangko sa mga credit card nila. Yun bang parang sobrang angat sila kapag nakapamili na credit card ang ginamit. At yung mga iba naman na may credit din ay hindi padadaig. Na kapag nagkaskas si Pabida ay magkakaskas din si Hambog. Susme, kaya hindi umaasenso ang Pilipinas. Tapos parang shunga lang na magrereklamo na wala na daw natira sa sweldo nila kasi ibinayad nya sa credit card. O di ba? Ginusto mo yan eh.

Hindi naman masama ang mangutang. Sino ba naman ang hindi nagigipit at nangangailangan. Hindi rin masama ang magkaroon ng credit card. Hindi rin masama ang bigyang ng luho ang sarili paminsan-minsan (kung kaya naman) lalu na kung buong sikap ka naman para sa iyong pinagkakakitaan. Pero kung ginagawa mo na parang panunuod ng teleserye ang pangungutang, dun na may mali. Yung disiplina mo sa paghawak at paggamit ng pera ay hindi mo na alam kung saan mo nailagay. Huwag mo ipagsawalang-bahala yun. Kailangan mo yun hanapin at isabuhay muli. Hindi masaya ang nababagabag ka ng mga bayarin mo bago ka matulog sa gabi. Nakakakulot ng buhok ang magbudget ng pera na pambayad ng utang ang unang pinaglalaanan. Kaya kahit na payak lang at walang luho sa kung anuman, ang sarap lang sa pakiramdam na wala kang inaalalang bayarin at pinagkakautangan.

Maligayang Pasko sa inyo! ^_^

Mano Po at Opo

Mano Po at Opo
by: Diwangtanglaw

Ala-alang pinukaw
Lipas na mga araw
Tara’t magbalik-tanaw.

Asal na nararapat
Musmos ng naimulat
Kaugaliang sapat.

Pagmanong nananabik
Ay may yakap na balik
Samahan pa ng halik.

Dala-dala mo ba Po?
Dayalogong malago’
Tugon mula sa puso.

Opo ay tangan din ba?
Paggalang na napuna
Sagot na may halina.

At ngayon ako naman
Paslit ay tuturuan
Maging isang huwaran.

Kahit tumanda na’ko
Taglay ko pa rin ito
Dahil nga Pinoy Ako.

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Ang “Diona” sa itaas ay aking entry sa Saranggola Blog Awards 2015 para sa kategoryang Pagsulat ng Tula na tumatalakay sa pagka-Pilipino; buhay at gawi o maging pang araw-araw na buhay ng mga Pilipino.

sba_logo

At ciempre, ang Taos-pusong Pasasalamat sa mga Sponsors sa ibaba.

lionhearthv       dailypediataragisRCST

dmci_homes