Ako Si Matanong

Salamat Kuya Google sa background ^_^

Salamat Kuya Google sa background ^_^

Yebah! Tapos na ang tag-ulan dito sa bansa namin. Dalawang araw nang umiiral ang tag-araw at sa wakas ay makakatuyo na ulit ng maayos ng mga sinampay. Nung nakaraang linggo kasi ay nagkaabutan sa sampayan yung dalawang linggong labahin namin dahil sa walang humpay na pag-uulan. Pero sa kabilang bahagi ng mundo ay nakabuti naman para sa mga bukirin na natamnan na ng palay. At sa anihan ay may gugulangan nanaman ang mga negosyanteng mapagsamantala. Ayun lang.

Kahapon ay nagkaroon ako ng malayang oras para maggala at magbabad sa mundo ng kasaputan (world wide web). Oo mga Ate at Kuya, nag-internet ako to the max kahit na nasa work ako. Ahihi! Huwag niyo ako isusumbong ha. Maaga ko kasi natapos yung workload ko kaya kunwaring busy mode na lang ang peg hanggang sa matapos ang oras ng trabaho.

Sa kabilang side ng bangs ko ay nalungkot ako. Dahil yung mga nabisita kong blog site ay kapareho ko na parang alien lang na bumababa sa Earth na nangyayari lang once a year o kung kelan lang nila gusto. Marahil ay may mas inuuna pang mga bagay bagay sa tunay na mundo. Mas kinukunsumo ng reyalidad yung oras kaysa sa magpaskil ng mga opinyon, pananaw at mga kuro-kuro. Meron din naman mga masisipag magpaskil at sila yung mga mayayaman. Mayayaman sa bakanteng oras o kaya naman ay propesyon nila ang pagsusulat sa elektronikong mundo. Kainggit lang kasi dahil sa dalang ko na magsulat, tila napupurol na rin yung likot ng pag-uutak ko para makapagbahagi ng kung anu-anong meron ako.

May matutunan man yung nakabasa o wala. Nakapagbigay man ng ngiti at tuwa. Nakasira man ng araw yung pagbisita sa bahay ko o naging dahilan pa ng pag-aaway nyo ng kasintahan mo, hindi na siguro importante yun. Parang bonus na lang kapag makatanggap ka ng mga positibong komento. At kapulutan ng espasyo para pagbutihin pa kung sakali naman na may komentong negatibo. Dahil ang pinakamasarap na bahagi ay yung maipahayag mo ang sarili sa paraan ng pagtutugma ng mga salitang sa tingin mo ay naaakma sa emosyon at panahon. Malalim o mababaw man ang pakahulugan ng iba, Ohryt! Rock en roll to the world! Woah!

Meron din naman yung mga pagkakataon na ang yaman mo sa oras at gustong-gusto mo magsulat. Pero ayaw ka naman dalawin ng mga mabubuting espirito para bigyan ng malikot na kaisipan para maipahayag ang sarili. Kainis lang ano? Parang pananakop lang ng mga epal sa telebisyon na kahit na saang istasyon at anong oras ay nilalaman sila ng patalastas.

“Kami ang Pabebeng Epal at wala kayong pake kung pa-epal kami sa mga video namin. Kaya huwag kayo mangenge-alam dahil kahit sino man kayo, walang makakapigil sa amin.”

Pero hindi man tama ang mag-isip ng masama sa kapwa, hindi mo maalis yung ideyang baka galing na sa kaban ng bayan yung ginagastos ng mga Pabebeng Epal sa maagang pangangampanya nila. Haaay life, ano na ba itong nangyayari sa mundo?

Kaya sa lahat ng mga manunulat – baguhan man o hindi, propesyonal man o nakikigaya lang, nakahiligan, pinagkakakitaan, pampalipas-oras o kahit na ano pa man ang dahilan ng pagiging manunulat mo. Ipagpatuloy mo lang kahit na mas nauukupa na ng tunay na mundo ang oras mo. Ipagpatuloy mo lang kahit na wala ka ng pera. Ipagpatuloy mo lang kahit na hindi na kayo nag-uusap ng tatlong araw ng boyfriend/girlfriend mo. Ipagpatuloy mo lang kahit na may bagong shih-tzu yung kapitbahay mo. Ipagpatuloy mo lang kahit na ikaw na lang ang nakakaintindi sa mga isinusulat mo. Malay ba namin kung may malalim kang pinaghuhugutan. Dahil higit-kailan man, walang pwedeng maitumbas na saya sa layang maipahayag mo ang iyong sarili ng walang alinlangan at hindi ibinase sa pamantayan ng iba.

Ang Tugon Sa Huling Tula Na Isinulat Mo Para Sa Akin

Ramdam ko ang emosyon na iyong pinakawala
Hindi man mawari kung ilang pahina ang haba
Hindi mo man agad makabisado ang mga binitiwang talata
Sigurado akong hindi na babaha pa ng luha

Hindi mo na kailangan mangako baka maulit lang muli
Kahit na umagahin pa ang iyong pagbabakasakali
Maubos man ang mga salitang tutugma at tutunggali
Na nagmumula sa naguguluhang damdaming masidhi

Balikan natin ang umpisa na nagsimula sa mga tanong
Tila bukang-liwayway sa liwanag ang mga tagpong nagdugtong-dugtong
Kahit isigaw ng buong lakas ay nananatiling pabulong
Na hindi pwedeng palayain ang kapusukang nakakulong

Balikan natin nung sabihin mo sa akin na “Mahal Kita”
Hinalikan kita sa noo bilang tugon at sinabi ko “Mahalaga Ka”
Marahil ay napagtanto mo na kung bakit tila putol na eksena
Dahil kapag ipinilit pa natin sa huli ay pareho lang tayong luluha

Itigil mo na ang pagkukumpara mo ng sarili sa kung anu-anong bagay
Dahil ang halaga mo sa akin ay walang katumbas at kapantay
Hindi ka materyal lang na sa paglipas ay mawawalan din ng saysay
Dahil pinahalagahan kita katulad ng pagpapahalaga ko sa aking buhay

Ang gusto mo ay mahalin kita at hindi naman kita binigo
Pero may dignidad at pagitan kung hanggang saan ang kaya kong isuko
Hindi ipinagpipilitan ang pagmamahal kahit na idikta ng libong ulit sa puso
Dahil masakit magpatuloy kapag ang awa ay hindi na humihinto

Hindi na kailangan ng kasunduan para kapatawaran ay maigawad
Kahit na masakit at sa kalungkutan ay nakababad
Kailangan lang ng malawak na pang-unawa at bukas na palad
Hindi rin maglalaon ang lahat ay magiging payapa at banayad

Pinapatawad na kita sa hindi mo pagtahan pero hindi ako lumuha
Dahil ayaw kong mauwi ang pagmamahal sa pagbibigay ng awa
Pinapatawad na kita sa hindi mo pagtahimik pero hindi ako nagsalita
Dahil ayaw kong sabay nating nanamnamin ang pangungulila

Pinapatawad na kita sa hindi mo pag-alis pero hindi ako nanatili
Dahil ang hirap, hapdi at sakit ay mas lalu pang sisidhi
Pinapatawad na kita sa hindi mo paglimot pero hindi kita pinili
Dahil alam kong may mas higit pa sa akin na nakalaan sa’yong pag-ngiti

Pinapatawad na kita sa hindi mo pagbitiw pero hindi ako kumapit
Dahil ayokong umasa ka sa kapirasong emosyong ipinagpipilit
Pinapatawad na kita sa hindi mo paglayo pero hindi ako lumapit
Dahil mas mahirap ang mawalay kapag nasanay na akong sa’yo nakadikit

Pinapatawad na kita sa hindi mo pagsuko pero hindi ako sumugal
Dahil takot ako sa relasyong alam nating hindi magtatagal
Pinapatawad na kita sa hindi mo pagkamuhi sa akin pero hindi kita minahal
Hindi kita minahal sa paraang alam kong pareho lang tayong magpapagal

Hindi na kailangan ng kasunduan para matapos na ang lahat ng ito
Humihingi din ako ng kapatawaran kung sakaling nagkulang man ako
Hindi ko kailangang mambuladas para sa simpatiya ng kahit na sino
Dahil hindi binibiro ang magmahal lalu na kung wagas at totoo

Balikan natin ulit kung saan lahat nag-umpisa
Nung nginitian kita at tinanong kung saan ka nakatira
Nung hindi pa tayo naiilang sa pakikitungo sa isat-isa
Mas magiliw mas masaya hanggang ang ihip ng hangin ay unti-unting nag-iba

Balikan natin ulit kung saan lahat nag-umpisa
Sa mga panahong nakakakulitan at nakakaasaran pa kita
Salamat sa panahon, pagkakataon at pagmamahal na iyong ipinakita
Pero mas marapat na sa sarili mo ikaw ay nagtira

Hindi ang kabiguan sa pag-ibig ang magtatakda ng wakas
Dahil katulad ng pag-asa ay hinding-hindi mauubos ang bukas
Wala man ako sa tabi mo habang patuloy kang bumabagtas
Alam kong makakatagpo ka rin makakasama at sasabay sa iyong landas

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Ang tulang nakapaskil sa itaas ay napagkatuwaan

lamang bilang tugon sa tulang ito. ^_^

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Nasaan Na Nga Ba?

Kagaya pa rin ng mga nakaraang araw, maalinsangan mula sa umaga hanggang 2:55 ng hapon. Sira pa rin kasi ang panahon kaya matapos ang oras na nabanggit, aambon na hanggang sa tuloy-tuloy na ang pagseselfie ng kalangitan (kidlat dito, kidlat dun). At pagkatapos ng humigit-kumulang tatlumpong minuto, tatangis na ang kaulapan. Ay hindi pala, hahagulgol na. Kasi bigla ang buhos ng ulan na malakas tapos titigil din bigla. Parang nagtitrip lang ano? Sana lang ay ibuhos nya ng sapat ang ulan sa mga bukirin na kailangan ng taniman. Mahirap na kasi kapag naantala ang pagtatanim ng palay. Siguradong ang mga importer nanaman ang makikinabang ng malaki at lugi nanaman ang mga kababayan nating magsasaka. Ma-selfie din sana ni Inang Kalikasan kayong mga mapagsamantalang negosyante:).

Isama mo na rin yung mga kandidatong hindi daw nangangampanya ng ganito kaaga. Utot nyo! Mga nuknukan kayo ng kunat. Hindi na kasi tinatalaban ng hiya at delikadesa. Kayo ang dahilan kung bakit hindi ko na masyadong naeenjoy manuod ng tv dahil puro epal na lang ang ipinapalabas. Meron po kasing itinakdang campaign period para dun nyo ipangalandakan ang mga gusto nyong gawin sa buhay-pulitikal nyo. Pero kung sabagay, kahit naman sino ang maluklok, ganun at ganun pa rin ang kalalabasan. Ah may konti palang kaibahan, mga ganino. May mas kurakot, may mas tuso. Hanggang hindi kasi nababago ang bulok na sistema, iisa lang ang magiging himig ng pulitika. Yan ang kantang naeenjoy lang ng iilan at nayayamot ang karamihan.

Kaya kung gusto mo ng pagbabago. Yun bang maunlad na ekonomiya na ramdam ng kahit na sinong Juan. Yung hindi kailangan manlimos ng mga bata para lang may makain dahil wasto ang mga programa ng gobyerno para sa mga maralitang Pilipino. Lahat ng nasa hustong edad ay may marangal na trabaho at tamang benepisyo. Wala ng magbebenta ng katawan at wala ng anak na iiwan na lang sa kung saan dahil hindi mapalaki ng maayos at maalagaan. Gusto mo ba ng walang krimen at karahasan dahil maayos ang bawat pamilya sa kumunidad. Gusto mo ba ng pilipinas na maaliwalas? Walang ganun.

Basta ako, simple lang ang gusto ko. Gusto ko lang maibalik na yung dati. Nakakamiss na kasi. ^_^

Ang Nawawalang Bahagi

Kakaibang saya talaga ang naidudulot ng pagpapatawad. Sa kabila ng masalimuot na sitwasyon na ibinigay ng pagkakataon. Sa kabila ng mga kasalanang nagpabigat ng kalooban. Sa kabila ng mga sugat na humiwa ng malalim sa puso at pagkatao. Sino ba naman tayo para ipagkait yun?

Kainaman.

Para lang isang taong bagong bihis at gayak na gayak kahit na walang okasyon.

Eksayted!

Ang gaan sa pakiramdam!

Hindi ako pwedeng magsalita ng tapos para sa mga mangyayari pa. Ang pagkakatong muling ipinagkaloob ay huwag na sanang masayang. Sana maging maayos ang kahinatnan. Sana hindi na muli pang bumitaw at balewalain ng ganun ganun na lang. Sana hindi ko na ulit makita ang sarili ko na nauubos na at pagod na pagod na sa sitwasyong ako na lang ang naniniwala.

Sana ito na yun at hindi na tatawaging katangahan.

Totoong nakagaan pero hindi maalis sa akin ang takot. Pero kung sakali man na hindi maging maganda ang kahinatnan, masaya akong tatanggapin yun. Kahit na buong-loob na may galak kong ginampanan ang parte ko at hindi naging maayos ang resulta, hindi ko na yun magiging kawalan.

Ang kailangan ko na lang gawin ay magpatuloy para sa mga dahilan at paniniwalang meron ako. Magpapatawad ulit ako kahit na paulit-ulit, hindi naman kasi ako yung tipo na nagtatanim ng galit o sama ng loob. Hindi kailanman dapat ninanamnam yung mga emosyong negatibo. Nakaka-dry ng bangs, pramis.

Sa ngayon ay ienjoy ko muna yung pagkakataong ibinigay at pagyamanin yung mga bagay na dapat payabungin. Parang halaman lang di ba? Kailangan ng atensyon, pang-unawa, pagmamahal at pasensya.

Dahil sigurado ako na sa paglipas ng panahon, tiyak ang pagbubulaklak at pagbubunga.

O sya, simula na!

Babae Ka

Ur_A_Gurl

Hindi biro ang pagpasok sa pag-aasawa. Lalu na at nagka-anak kayo ng wala pang kasal. Ikaw na rin ang nagsabi na magmula ng dumating sa inyo yung bata, nagbago na sya at hindi man lang sinubukang hawakan ang mga magiging responsibilidad nya bilang Ama sa magiging anak nyo at bilang asawa na magiging katuwang mo sana sa pinapangarap mong pamilyang buo.

Nahuli mo na rin na meron syang iba habang nagdadalan-tao ka. Hindi pa nakuntento at inulit pa. Sorry na lang ba ang katapat nung tapos balik na ulit sa dati? Nilunok mo lahat ng mga dahilan para hindi mauwi sa wala ang sinimulan nyo. Pero magmula sa puntong iyon ay ikaw na lang ang nagdadala ng pamilyang buo na pinapangarap mo.

Lumipas pa ang apat na taon at nanatili ang ganung sitwasyon nyo. Actually bilib ako sa tibay ng pagbubulag-bulagan mo para abutin ng ganyang katagal na uri ng relasyong meron kayo. Pupuntahan ka lang kapag kailangan nya maglabas ng init ng katawan. Pupuntahan ka lang kapag meron siyang kailangan. At pupuntahan ka lang kapag meron siyang tira-tirang oras o kapag naisipan lang.

Mas importante pa nga sa kanya ang pagdodota kaysa maglaan ng oras para makasama ka. Mas importante pa sa kanya ang pag-uwi agad sa kanila kaysa maglaan ng oras para makalaro ang Anak nya. At higit sa lahat, mas importante pa sa kanya ang sasabihin ng Nanay nya kaysa tumayo sa sarili nyang mga paa at panindigan ang mga desisyong makakabuti para sa’yo at sa bata.

Sa kabila ng lahat ng yan may lakas pa sya ng loob na sabihing “Mabuti nga ako at hindi ko kayo iniwan, hindi tulad ng iba diyan”. Anak ng pitumput-pitong puting tupa! Utang na loob mo pa pala ang hindi nya pinanagutan ang responsibilidad nya habang nandyan lang sya na parang walang nangyari at ganun lang kadali ang lahat. Mas torture nga yung pagpapamukhang tanga nya sa’yo dahil hindi nya nga kayo iniwan, harap-harapan naman nya ipakita kung gaano kababaw ang halaga Mo at ng Anak nyo sa kanya.

Parang laruan lang ba na aasikasuhin lang kapag naisipan? Parausan lang ba bilang pantugon sa tawag ng laman? Hindi ka nabubuhay para maging ganyan lang ang papel mo sa mundo. At ang masakit pa sa lahat, ang dali nyang magtext sa’yo na ayaw na nya kayo makitang mag-ina at maghiwalay na kayo ng ganun ganun lang. Tapos sabay kuha ng lahat ng gamit nya sa inyo at hindi na nagparamdam pa.

Maraming beses mo na nasubok. Sa mga maliliit na bagay ay hindi mo na maasahan, paano pa kaya sa mga seryosong pagdedesisyon at malalaking responsibilidad?

Sa mga naging sitwasyon at pagkakataon na binigay sa inyo ng panahon, masasabing hindi nga ganun kadali ang lahat pero hindi din naman ganun kahirap para manatili kang nakatayo at may iniingatang dignidad.

Para sa pinanghahawakan mong idelohiyang buo ang pamilya. Hindi yun nalilimit sa pagiging kumpleto ng magulang at mga anak. May asawa ka nga at may ama na matuturing ang anak nyo, masaya ka ba sa magiging pagsasama nyo? Di ba nga ilang beses mo na isinantabi ang kasiyahan mo para bigyang daan ang pagiging buo nyo? Pero ilang beses na rin nya sinayang ang pagkakataong ibinigay mo kahit na ibinaba mo na ang sarili mo para lang masabing buo kayo.

Sa ngayon ay napaka-aga pa para maintindihan ng anak mo ang sitwasyong pinagdadaanan nyo. Sa tuwing tinatanong ka ng bata tungkol sa tatay nya, hindi ko pa man nararanasan ang maging Ina ay sigurado naman ako na dumudurog yun ng puso mo. Sa sitwasyon na yan ay magpakatatag ka at ikaw ang dapat na magdala ng sitwasyon at hindi ka dapat padadala sa emosyon. Hindi mo na kailangan pang ibaba pa ulit ang sarili mo para lang sa takot mong walang kalalakihang ama yung bata.

Sa tingin ko at hindi rin matutuwa yung Anak mo kapag nalaman nya pagdating ng panahon kung ano ang hirap ang pasakit na dinanas mo alang-alang sa kanya para lang masabing meron syang Ama. Nakakatakot lang isipin na kung kamumulatan nya na ganun lang pala kababaw ang pagpapahalaga sa pamilya para masabing buo, baka yun na rin ang maging pamantayan nya kapag sya na ang papasok sa pag-aasawa. Siyempre sino ba namang magulang na gugustuhin din madanas ng anak nya yung hirap na pinagdaanan nya noon.

Kailangan mo na rin sigurong basagin ang katahimikan mo sa mga magulang mo. Sa kabila ng pag-iingat mo na hindi magbago ang magandang pagtingin nila sa Ama ng anak mo, ikaw na itong lumalabas na nagkukulang at dahilan ng lahat ng pagkakauwi nyo sa hiwalayan. Hindi naman siguro kalabisan kung ipapaliwanag mo ang sarili mo sa kanila para mas maintindihan ka nila at hindi ka maging masama sa paningin nila.

Para sa akin mas magiging masaya kayong Mag-ina na kayo lang dalawa kaysa sa sinasabi mong buo kasama ang tatay nya. Ang pagiging Ama kasi ay hindi lang dapat sa pangalan. Pundasyon nga ng tahanan ika nga kaya dapat ay responsable at alam pangalagaan, pahalagahan, protektahan at mahalin ang pamilyang kanyang pamumunuan. At ang alam ko sa pagiging asawa ay isang katuwang at hindi para palamuti o pandagdag miyembro lang.

Hindi dahil sa walang pundasyon ay hindi na matatawag na pamilya. At hindi rin yun dahilan para gumuho ka at masira. Paliwanagin mo ang pagiging ilaw mo para hindi kayo mawala ng anak mo sa tamang daan. Maraming nagmamahal at naniniwala sa’yo kaya hindi mo yan dapat sukuan.

Sa ngayon na kasing gulo ng BBL agreement ang pag-uutak mo, kailangan mo munang kumalma para makapag-isip ng maayos. Hindi mo kailangan madaliin ang pagdedesisyon dahil alam kong hindi ganun kadali sa’yo ang sitwasyon. Dalawang bagay lang naman ang pinagpipilian. Ang magka-ayos kayo ng Ama ng bata para sa pinapangarap mong buong pamilya at may kakalakihan siyang Tatay. O ang magpatuloy kayong dalawa ng anak mo ng walang kailangan pagtiisan at mga kakulangang kailangang iintindihin.

Sa huli, ikaw at ikaw pa rin ang may kalayaan at karapatang magpasya. Kahit na makailang ulit pa magtambling ang mga taong nagmamahal at nagmamalasakit, ikaw pa rin ang magdedesisyon sa huli. Pero sana huwag na huwag mong kakalimutang iprayoridad ang kasiyahan at seguridad ninyong mag-ina.

Alam naman natin na gagawin ng isang mabuting Ina ang lahat para sa kanyang Anak pero hindi ka dapat nabubuhay sa pagtitiis at pagpaparaya para lang sa iisang dahilan. Kailangan mo din magtira ng para sa sarili mo. Baka kasi kapag ubos ka na, hindi mo na maipagpapatuloy pa ang pagsasakripisyo para sa dahilang ayaw mong lumaki ang Anak mo ng walang Ama. Kapag nagkaganun, ang lahat ay mauuwi din sa wala.

Walang kahit na anong dahilan sa mundo ang pwedeng magdikta para itigil mo ang pagpapahalaga sa sarili dahil Babae ka.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ♥ ♥ ♥ ♥ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Ang inyong nabasa sa itaas ay inilahok sa Ispesyal na Patimpalak ng Saranggola Blog Awards na may temang Pagbibigay Payo sa Pag-ibig.

Sana po ay pasok sa pamantayan kasi pers taym ko gumawa ng ganito. Nakakadala pala ng emosyon. ^_^