Ang Nawawalang Bahagi

Kakaibang saya talaga ang naidudulot ng pagpapatawad. Sa kabila ng masalimuot na sitwasyon na ibinigay ng pagkakataon. Sa kabila ng mga kasalanang nagpabigat ng kalooban. Sa kabila ng mga sugat na humiwa ng malalim sa puso at pagkatao. Sino ba naman tayo para ipagkait yun?

Kainaman.

Para lang isang taong bagong bihis at gayak na gayak kahit na walang okasyon.

Eksayted!

Ang gaan sa pakiramdam!

Hindi ako pwedeng magsalita ng tapos para sa mga mangyayari pa. Ang pagkakatong muling ipinagkaloob ay huwag na sanang masayang. Sana maging maayos ang kahinatnan. Sana hindi na muli pang bumitaw at balewalain ng ganun ganun na lang. Sana hindi ko na ulit makita ang sarili ko na nauubos na at pagod na pagod na sa sitwasyong ako na lang ang naniniwala.

Sana ito na yun at hindi na tatawaging katangahan.

Totoong nakagaan pero hindi maalis sa akin ang takot. Pero kung sakali man na hindi maging maganda ang kahinatnan, masaya akong tatanggapin yun. Kahit na buong-loob na may galak kong ginampanan ang parte ko at hindi naging maayos ang resulta, hindi ko na yun magiging kawalan.

Ang kailangan ko na lang gawin ay magpatuloy para sa mga dahilan at paniniwalang meron ako. Magpapatawad ulit ako kahit na paulit-ulit, hindi naman kasi ako yung tipo na nagtatanim ng galit o sama ng loob. Hindi kailanman dapat ninanamnam yung mga emosyong negatibo. Nakaka-dry ng bangs, pramis.

Sa ngayon ay ienjoy ko muna yung pagkakataong ibinigay at pagyamanin yung mga bagay na dapat payabungin. Parang halaman lang di ba? Kailangan ng atensyon, pang-unawa, pagmamahal at pasensya.

Dahil sigurado ako na sa paglipas ng panahon, tiyak ang pagbubulaklak at pagbubunga.

O sya, simula na!

Babae Ka

Ur_A_Gurl

Hindi biro ang pagpasok sa pag-aasawa. Lalu na at nagka-anak kayo ng wala pang kasal. Ikaw na rin ang nagsabi na magmula ng dumating sa inyo yung bata, nagbago na sya at hindi man lang sinubukang hawakan ang mga magiging responsibilidad nya bilang Ama sa magiging anak nyo at bilang asawa na magiging katuwang mo sana sa pinapangarap mong pamilyang buo.

Nahuli mo na rin na meron syang iba habang nagdadalan-tao ka. Hindi pa nakuntento at inulit pa. Sorry na lang ba ang katapat nung tapos balik na ulit sa dati? Nilunok mo lahat ng mga dahilan para hindi mauwi sa wala ang sinimulan nyo. Pero magmula sa puntong iyon ay ikaw na lang ang nagdadala ng pamilyang buo na pinapangarap mo.

Lumipas pa ang apat na taon at nanatili ang ganung sitwasyon nyo. Actually bilib ako sa tibay ng pagbubulag-bulagan mo para abutin ng ganyang katagal na uri ng relasyong meron kayo. Pupuntahan ka lang kapag kailangan nya maglabas ng init ng katawan. Pupuntahan ka lang kapag meron siyang kailangan. At pupuntahan ka lang kapag meron siyang tira-tirang oras o kapag naisipan lang.

Mas importante pa nga sa kanya ang pagdodota kaysa maglaan ng oras para makasama ka. Mas importante pa sa kanya ang pag-uwi agad sa kanila kaysa maglaan ng oras para makalaro ang Anak nya. At higit sa lahat, mas importante pa sa kanya ang sasabihin ng Nanay nya kaysa tumayo sa sarili nyang mga paa at panindigan ang mga desisyong makakabuti para sa’yo at sa bata.

Sa kabila ng lahat ng yan may lakas pa sya ng loob na sabihing “Mabuti nga ako at hindi ko kayo iniwan, hindi tulad ng iba diyan”. Anak ng pitumput-pitong puting tupa! Utang na loob mo pa pala ang hindi nya pinanagutan ang responsibilidad nya habang nandyan lang sya na parang walang nangyari at ganun lang kadali ang lahat. Mas torture nga yung pagpapamukhang tanga nya sa’yo dahil hindi nya nga kayo iniwan, harap-harapan naman nya ipakita kung gaano kababaw ang halaga Mo at ng Anak nyo sa kanya.

Parang laruan lang ba na aasikasuhin lang kapag naisipan? Parausan lang ba bilang pantugon sa tawag ng laman? Hindi ka nabubuhay para maging ganyan lang ang papel mo sa mundo. At ang masakit pa sa lahat, ang dali nyang magtext sa’yo na ayaw na nya kayo makitang mag-ina at maghiwalay na kayo ng ganun ganun lang. Tapos sabay kuha ng lahat ng gamit nya sa inyo at hindi na nagparamdam pa.

Maraming beses mo na nasubok. Sa mga maliliit na bagay ay hindi mo na maasahan, paano pa kaya sa mga seryosong pagdedesisyon at malalaking responsibilidad?

Sa mga naging sitwasyon at pagkakataon na binigay sa inyo ng panahon, masasabing hindi nga ganun kadali ang lahat pero hindi din naman ganun kahirap para manatili kang nakatayo at may iniingatang dignidad.

Para sa pinanghahawakan mong idelohiyang buo ang pamilya. Hindi yun nalilimit sa pagiging kumpleto ng magulang at mga anak. May asawa ka nga at may ama na matuturing ang anak nyo, masaya ka ba sa magiging pagsasama nyo? Di ba nga ilang beses mo na isinantabi ang kasiyahan mo para bigyang daan ang pagiging buo nyo? Pero ilang beses na rin nya sinayang ang pagkakataong ibinigay mo kahit na ibinaba mo na ang sarili mo para lang masabing buo kayo.

Sa ngayon ay napaka-aga pa para maintindihan ng anak mo ang sitwasyong pinagdadaanan nyo. Sa tuwing tinatanong ka ng bata tungkol sa tatay nya, hindi ko pa man nararanasan ang maging Ina ay sigurado naman ako na dumudurog yun ng puso mo. Sa sitwasyon na yan ay magpakatatag ka at ikaw ang dapat na magdala ng sitwasyon at hindi ka dapat padadala sa emosyon. Hindi mo na kailangan pang ibaba pa ulit ang sarili mo para lang sa takot mong walang kalalakihang ama yung bata.

Sa tingin ko at hindi rin matutuwa yung Anak mo kapag nalaman nya pagdating ng panahon kung ano ang hirap ang pasakit na dinanas mo alang-alang sa kanya para lang masabing meron syang Ama. Nakakatakot lang isipin na kung kamumulatan nya na ganun lang pala kababaw ang pagpapahalaga sa pamilya para masabing buo, baka yun na rin ang maging pamantayan nya kapag sya na ang papasok sa pag-aasawa. Siyempre sino ba namang magulang na gugustuhin din madanas ng anak nya yung hirap na pinagdaanan nya noon.

Kailangan mo na rin sigurong basagin ang katahimikan mo sa mga magulang mo. Sa kabila ng pag-iingat mo na hindi magbago ang magandang pagtingin nila sa Ama ng anak mo, ikaw na itong lumalabas na nagkukulang at dahilan ng lahat ng pagkakauwi nyo sa hiwalayan. Hindi naman siguro kalabisan kung ipapaliwanag mo ang sarili mo sa kanila para mas maintindihan ka nila at hindi ka maging masama sa paningin nila.

Para sa akin mas magiging masaya kayong Mag-ina na kayo lang dalawa kaysa sa sinasabi mong buo kasama ang tatay nya. Ang pagiging Ama kasi ay hindi lang dapat sa pangalan. Pundasyon nga ng tahanan ika nga kaya dapat ay responsable at alam pangalagaan, pahalagahan, protektahan at mahalin ang pamilyang kanyang pamumunuan. At ang alam ko sa pagiging asawa ay isang katuwang at hindi para palamuti o pandagdag miyembro lang.

Hindi dahil sa walang pundasyon ay hindi na matatawag na pamilya. At hindi rin yun dahilan para gumuho ka at masira. Paliwanagin mo ang pagiging ilaw mo para hindi kayo mawala ng anak mo sa tamang daan. Maraming nagmamahal at naniniwala sa’yo kaya hindi mo yan dapat sukuan.

Sa ngayon na kasing gulo ng BBL agreement ang pag-uutak mo, kailangan mo munang kumalma para makapag-isip ng maayos. Hindi mo kailangan madaliin ang pagdedesisyon dahil alam kong hindi ganun kadali sa’yo ang sitwasyon. Dalawang bagay lang naman ang pinagpipilian. Ang magka-ayos kayo ng Ama ng bata para sa pinapangarap mong buong pamilya at may kakalakihan siyang Tatay. O ang magpatuloy kayong dalawa ng anak mo ng walang kailangan pagtiisan at mga kakulangang kailangang iintindihin.

Sa huli, ikaw at ikaw pa rin ang may kalayaan at karapatang magpasya. Kahit na makailang ulit pa magtambling ang mga taong nagmamahal at nagmamalasakit, ikaw pa rin ang magdedesisyon sa huli. Pero sana huwag na huwag mong kakalimutang iprayoridad ang kasiyahan at seguridad ninyong mag-ina.

Alam naman natin na gagawin ng isang mabuting Ina ang lahat para sa kanyang Anak pero hindi ka dapat nabubuhay sa pagtitiis at pagpaparaya para lang sa iisang dahilan. Kailangan mo din magtira ng para sa sarili mo. Baka kasi kapag ubos ka na, hindi mo na maipagpapatuloy pa ang pagsasakripisyo para sa dahilang ayaw mong lumaki ang Anak mo ng walang Ama. Kapag nagkaganun, ang lahat ay mauuwi din sa wala.

Walang kahit na anong dahilan sa mundo ang pwedeng magdikta para itigil mo ang pagpapahalaga sa sarili dahil Babae ka.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ♥ ♥ ♥ ♥ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Ang inyong nabasa sa itaas ay inilahok sa Ispesyal na Patimpalak ng Saranggola Blog Awards na may temang Pagbibigay Payo sa Pag-ibig.

Sana po ay pasok sa pamantayan kasi pers taym ko gumawa ng ganito. Nakakadala pala ng emosyon. ^_^

 

Feb-ibig!

Dalawang tulog na lang at birthday na naman ni Ate Heart at Ate Kris. Yun nga lang sorry ha at hindi ako makakapunta. Marami kasi akong pagkakaabalahan sa Sabado kaya okupado ang kagandahan ko. ^_^

At dahil busy din ako ngayon sa pag-iinternet, napadpad ako sa mga elektronikong pahina na may kinalaman sa pag-ibig. Hindi sa akin ang mga mababasa nyo sa ibaba kaya ipinagpapasalamat ko ang panghihiram ko ng walang paalam sa mga orihinal na may ari o lumikha nito.  Hmmmuah! Iloveu! :)

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Ang PAG-IBIG ko sa’yo ay parang TAHO, kahit hirap na hirap na ko sa sobrang bigat, IPAGSISIGAWAN KO PA RIN SA LAHAT.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Huwag kang hihingi ng paliwanag kung wala kang balak maniwala at lalong wag kang magmahal kung wala kang balak magtiwala.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Hindi ginawa ang “break up” para masaktan at lumuha,
Ginawa ito para ilayo ka sa maling tao na akala mo tama.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Paano ko matutupad ang mga salitang “DI KITA IIWAN”
kung ipinadadama mo na sakin ang salitang “DI NA KITA KAILANGAN”.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Ang babaeng hindi marunong magluto ay dapat maghanap ng lalaking hindi marunong kumain.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Ang SORRY ay para sa mga bagay na hindi sinasadya,
at hindi sa mga bagay na paulit-ulit na ginagawa.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Minsan, ang isang taong hindi pumapasok sa isang relasyon ay kuntento sa isang tahimik na inspirasyon.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Pinakamasarap? Yung hindi sinasabi pero nararamdaman.
Yung walang sumpaan pero alam mong walang iwanan.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Bago ko bitwan ang salitang AYOKO NA,
Matagal kong pinanghawakan ang salitang KAYA KO PA!

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Dun ka sa taong kahit madalas siyang nahihirapan na pakisamahan ka,
hindi pa rin bumibitaw dahil mahal ka niya.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Hindi naman nakakapagod magmahal. Ang nakakapagod e yung PAULIT-ULIT na UMINTIDI at UMUNAWA..

.

.

Sa kasalanang paulit-ulit ginagawa.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

May taong lagi kang sinasaktan ngunit hindi mo maiwan.
Dahil para sa’yo, okay lang masaktan basta siya ang dahilan.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Hindi mo makikita ang taong magmamahal sa’yo ng totoo kung nakakulong ka sa mga salitang, “Baka masaktan na naman ako”.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Ang tamang bagay saka tamang panahon wala na ring saysay kapag wala na yung tamang tao. Ang tao, pwedeng mag adjust, pero ang bagay at panahon, Hindi.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Ang paghihintay ay senyales ng tunay na pagmamahal at pagtitiwala.
Kasi kahit sino, kayang sabihing MAHAL KA pero hindi lahat kayang HINTAYIN KA.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Ang love parang sugal. Minsan talo, minsan panalo, minsan tiba-tiba, minsan bawi lang. Pero alam mo kung ano masakit? Ang makita mong panalo ka na sana, pero hindi ka tumaya.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Minsan mas mabuti nang hindi malinaw ang tunay na namamagitan sa inyong dalawa. Baka kasi kapag nilinaw mo pa, malalaman mong malabo pala talaga.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Huwag mong gawin ang mga bagay na sa tingin mo magseselos pa ako.
Kasi baka maiyak ka lang kapag nalaman mong hindi na ako apektado.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Hindi man natin mabuo ANG ISANG LINGGO NA WALANG AWAY.
Sana mabuo natin ang HABANG BUHAY NA HINDI NAGHIHIWALAY.

- – – – – – = = ♥ = =  – – – – – -

Many thanks kuya Google sa imahe.

Many thanks kuya Google sa imahe.

Ang Liwanag ng Araw sa Ulap-ulan

Mumunting sisidlan na hindi kapansin-pansin.
Payak at mistulang niluma na ng malamig na hangin.
Kinalinga, binuksan at sinubukang usisain.
Para ang mga basag na bahagi ay muling pagdidikitin.

Ang paghahanap sa mga nawawalang piraso ay napakailap.
Kahit na maliwanag ang himpapawid at alapaap.
Matiyagang galugarin ang nakaraan at hinaharap.
Para ang damdaming pagal ay muling magalak.

Ikalat ang pang-unawa sa sitwasyong madilim.
Kahit ang mga kundisyon ay hindi na maatim.
Ang mga tanikalang binuo sa pagkaganid at pagkasakim.
Sa dulo ay may punyal na nakatarak ng malalim.

Ipagpatuloy ang pagbuhos ng inosenteng paniniwala.
Dahil hindi matutuyo sa pagtulo ang pulang luha.
Paano patitilain ang pagmamahal na dakila.
Kung ang kapalit naman ay pagkaubos ng mga tala.

Sa apat na pundasyon ay meron pa bang titibag?
Sapat na ang isang liwanag upang hindi ito matinag.
Bagtasin man ang kahabaan ng salamin na basag.
Patuloy na susuong kahit sa pamantayan ay labag.

Sa masalimuot na kalakaran ay hayaang mong dumungaw.
Para ang nasa dako pa roon ay malayang matanaw.
Kahit na ang kapaligiran ay maging mapusyaw.
Hinding-hindi babalik kahit na mawala at maligaw.

Sa paglipas ng mga taon, ang lahat ng piraso at matitipon.
Mapagsasama-sama sa payak at mumunting lumang kahon.
Bubukludin ng paniniwala ang pasakit na nilikom.
Para sa kanan ay mamalagi sa panghabang panahon.

Ang Kasal

Masayang araw! Ang hirap na talaga gumising ngayon ng maaga. Mas ramdam ko kasi ang lamig ng panahon ngayon kumpara sa mga nakaraang dekada at siglo. Ang bilis ko nga naligo kanina pero nakahulog nanaman ako ng sabon sa toilet bowl. Paalam kojic. Mabuti na lang at hinahati ko :)

At sana ay holiday din ngayon dito sa Bansa namin. Kasi naman ang idineklara lang ay sa Manila at Tacloban dahil sa pagbisita ng ating Mahal na Santo Papa. Bakasyong engrande nanaman sana sa haba ng weekend. Eniwey, makikiisa na lang ako sa pamamagitan ng pagdarasal. Alam ko naman na kahit na gaano pa kalayo ay magiging malapit din kapag ginamitan na ng panalangin.

O siya, alam ko naman hinihintay nyo yung kumpirmasyon kung sino ang ikakasal kagaya ng nabanggit sa pamagat. Hindi po ako yun ^_^.

Nitong mga nakaraan kasi ay mas napapadalas kong inoobserbahan yung mga pamilyang nakikita ko sa mall, sa byahe, sa parke, sa bituin, sa himpapawid at sa kung saan-saan pa. Ano naman napagtanto ko? Hmmm… wala pa rin talagang hihigit sa pagkakataon na makatulog ka sa hapon. Namimiss ko na kasi gawin yan. Ahaha!

(Many thanks Kuya Google sa imahe)

(Many thanks Kuya Google sa imahe)

Maliban sa mga kakilala, sa mga pamilyang napagkatuwaan kong usisain sa pamamagitan ng paningin, tama nga naman na walang pinipiling edad ang pag-aasawa. May mga Bagito at Angelito akong nasilayan. Mga nangyari ng biglaan at hindi pinagplanuhan, bunga ng kapusukan o kaya naman ay dahil sa libog lang ng katawan na nauwi sa responsibilidad na hindi inaasahan. Ang hirap ng ganun lalu na kapag hirap ka makakuha ng suporta at tulong mula sa inyong mga pamilya at sa mga taong nakapaligid sa inyo.

(Salamat ulit Kuya Google)

(Salamat ulit Kuya Google)

Malamang sa alamang ay mababahiran ka rin ng panghihinayang kapag nasa sobrang hustong edad ka na nakapag-asawa. Yun bang naranas mo na ang maghanap-buhay at magpundar. Nagbibigay ka na ng mga legal na payo sa mga nakababata sa’yo. Naranas mo na ang mag-alaga at magpalaki ng mga anak ng kapatid mo, pinsan at kung sinu-sino pang nakababatang kapag-anak. Yun bang alam na alam mo na ang tunay na kahulugay ng buhay at pagpapahalaga at ramdam mo na ang epekto ng pagtaas ng bilihin at pagbabago sa ekonomiya. Tapos ayan na at ikakasal ka pa lang at magkakapamilya sa unang pagkakataon.

Kapag nag-aaral na ang anak mo sa elementarya at may PTA meeting, baka mapagkamalan kang Lolo o Lola nung bata. Baka daanin mo na lang sa ngiti kapag may kakilala kang nakasalubong sa mall tapos sabay magsasabi na “Apo mo?”. Pero ako, kukulutin ko yung lalamunan nung nagtanong.  At ang isa pa na masakit na bahagi, kapag binawi na tayo ni Papa Lord ay mga bata pa natin silang maiiwan. Hindi na masisilayan kung paano sila magsisilaki. Kung magiging mabuting indibidwal din ba sila katulad ng pinapangarap natin. Kung magiging kamukha ba natin yung magiging anak nila. At higit sa lahat ay wala na tayo para pag-alayan ay ipagmalaki nila yung mga magagandang narating nila sa buhay.

Ano nga ba ang tamang edad ng pag-aasawa? Sabi ng iba ay bente-singko o bente-siyete sa babae at trenta naman sa lalake. Meron naman nagsasabi na edad trenta sa babae at edad trenta’y-singko naman sa lalake. Sabi naman ng luko-luko kong katrabaho ay kapag dinatnan na daw ang babae ay pwede na. At kapag marunong na daw magpaligaya ng sarili ang lalake ay pwede na rin daw yun. Inuntog ko nga yung ulo nya sa pader. Ayun at natauhan ng nakita nya yung dugo nya na nagmarka sa pinag-untugan sa kanya.

Naisip ko lang na paano na kaya kapag ako na ang papasok sa mundo ng pag-aasawa? Magiging maayos kaya kagaya sa nakagisnan kong pamilya? Magtatagal ba? Masakit ba? At higit sa lahat ay sya ba yung tamang tao pa sa akin? Ang daming tanong na sana at kaya na lang sagutin ni Kuya Google pero hindi nga kasi ganun kadali ang reyalidad.

Para sa akin ay hindi basehan ang edad bagkus ay ang kalawakan ng pang-unawa at kaisipan at kahandaan ng emosyon ang kailangan para sa kakaharaping responsibilidad. Hindi na isip-bata ika nga. Para hindi maging padalus-dalos sa pagdedesisyon. Mag-asal bata man ay sa paraan ng paglalambing at pagkukulitan lang. Hindi naman na siguro masaya kung puro seryoso na sa lahat ng bagay. Ako pa naman itong sutil. Ahihi!

Mag-aasawa ako kung ako ay nasa edad bente-uno hanggang bente-tres. Masyado pa bang maaga? Sabihing handa na ako sa lahat ng aspeto, Oo yun ang gusto ko kasi sa panahon ngayon ay maiksi na lang ang buhay ng tao. Gusto ko kapag lumalaki na ang mga anak ko ay parang magbabarkada lang kami. Masubaybayan ko sila sa kanilang pagdadalaga at pagbibinata at kapag magkapamilya na rin sila ay makikita ko pa ang mga apo ko sa kanila.

Pero sa kabilang ibayo, nasa anong edad na nga ba ako ngayon? Magboyfriend na muna kasi bago yang pag-aasawa. (Buntong-hininga..)

Teka, gusto ko ng siomai. Kakain na lang muna ako ^_^