Kawalan

Ang dungis, masalimuot, mapait.

Mga antigong pangarap na pilit makamit.

Naghihingalong pag-asa, naghihikahos at nakapiit.

Kahit na anong lapit ay hindi pa rin mapagdikit.

 

Walong-libong letra na hinayaang matapon.

Sa bawat bigkas ay pinipilit na malikom.

Kailanman ay hindi matututong tumahol ang ibon.

Kahit na magdugo ulit ang mga sugat na naghilom.

 

Bukas, sa makalawa, kahit na ang asul ay maging pula.

Mananatiling nakatapak ang sugatang mga paa.

Hindi tatangis sa emosyong lipas na.

Para sa paniniwalang wala naman pinagkaiba.

 

Niluma, nagsimula, pumunit.

Pagal na pang-unawa ay hindi na pipihit.

Kung sa wari mo na ako ay lalapit.

Hindi ko kawalan kahit ilang libo pang ulit.

 

 

 

Advertisements

Kamusta 2016?

Heto at magpapalit nanaman ng taon at napapanahon nanaman ang pagbabalik-tanaw. Kumusta naman ang blog ko na ilang dekada ko nang hindi napapaskilan? O sya, Ako na ang laging abala at laging naghahabol sa panahon. Ako na ang laging nagpaparaya at umiintindi. Ako na ang laging handang magtiis dahil mahal na mahal kita. Halah? Ahahaha!

Ano nga ba ang naging 2016 ko?

Sa pagkakatanda ko, naging byahera ako ng mga unang bahagi ng 2016. Masaya ako at kumpleto ang aking pamilya na lumanghap ng sariwang hamog sa Baguio. Buong sandatahang-lakas kaming nag-ukay-ukay at nagpakasawa sa mga pagkaing kalye. Nakakamiss lang na sana ay maulit muli.

Maliban sa pamamasyal sa bulubunduking siyudad, nagbuhay probinsyana din ako sa Malolos, Bulacan. Pagkasarap ng pritong itik at sinaing sa dahon ng saging. Kapag nabigyan ulit ng pagkakataon, babalikan kitang itik ka. Yummm…

Nasa listahan din ng galaan ang Vigan at Zambales kaya lang hindi na naisakatuparan dahil hindi na sapat ang yaman ko para sa mga nabanggit na destinasyon. Hindi bale, may mga kasunod pa naman. Matitikman ko pa rin ulit ang orihinal na empanada at handang-handa na rin ang mga damit panligo ko sa Anawangin at Nagsasa.

Sa kalagitnaan ng taon, sinubok ako ng pagkakataon. Ipinagpapasalamat ko ang bahaging ito dahil tinuruan ako na manatiling nakatapak sa lupa ang mga paa. Tinuruan ako ng mga bagay-bagay na hindi kayang ipaliwanag ni kuya Google. Hindi man naging madali ang proseso, lahat naman ay positibo kong nakita. Isang patunay ay ang mga taong nakapalibot sa akin ay patuloy pa rin na naniniwala, sumusuporta at nagmamahal. Sulit Papa Lord yung aral ng buhay.

At ngayong patapos na ang 2016, heto ako ngayon na katulad ng karamihang tao sa lupa na tinanggal na muna ang disiplina sa pagkain. Nuungka, huwag na kayo kumontra dahil alam naman nating lahat na masarap kumain ng kumain kapag ganitong pahanon.  Kabi-kabilaan kasi ang mga okasyon at handaan. Hmmmm… At hindi ako na-zero, nakapagninang din ako ngayong Disyembre sa binyag. Ang saya lang kasi na kapag napili ka sa mga ganyang okasyon, ramdam mo yung taas ng level ng tiwala sa’yo dahil sa laki ng responsibilidad ng pagiging ikalawang magulang para dun sa bata. Kaya salamat ng marami at wala kayong dapat ipag-alala dahil hindi ako kuripot na Ninang. Pramis! 😀

Sa mga may plano at pananaw sa buhat na sa Enero na lang magsisimulang magpapayat. Pasensya na at hindi ninyo ako kaisa. Ehehe. Kahit naman malakas ako kumain ngayon, regular pa rin naman ang ehersisyo ko. Nga pala, may bago akong pinagkaka-abalahan at kinagigiliwan. Niregaluhan ko kasi ang sarili ko ng mountain bike. Kahit na kasisimula ko lang ngayong Disyembre, naeenjoy ko naman na. Lima hanggang sampung kilometrong pamamasyal gamit ang bisikleta, ramdam na yung epekto sa binti at hita. Pero sabi nila mas maeenjoy ko daw kapag marami na akong nakakasama at nakakasabay sa pagpadyak. Hmmm… sana balang-araw may grupo akong masalihan.

O sya, dalawang tambling na lang at 2017 na. Magsisimula nanaman tayong lahat na sumulat ng istorya sa mga blankong pahina ng ating buhay. Simula nanaman ng bagong kabanata at simula naman ng bagong byahe ng ating buhay. Nawa ay maging masagana, masaya, makulay at maalab ang 2017 ng bawat isa. Salamat 2016 sa paglinang mo sa akin! Salamat sa sambayanan, sariwang hangin at masaganang pagkain. Salamat sa mga huni ng ibon na naririnig ko pagkagising. Salamat sa mga trapikong sinasagupa ko sa pagpasok sa trabaho gayun din sa pag-uwi. Salamat sa mga taong nakasalamuha at mga makakasalamuha. Salamat sa mga tunay na kaibigan at paumanhin sa mga taong nabigyan ko ng negatibong emosyon sa mga hindi sinasadyang pagkakataon. Mukha lang akong maldita pero hindi ko kayo itinuring na kaaway. Pramis 😛

At sa pamilyang meron ako, kayo ang isa sa dahilan ng bawat pagbangon ko.

At higit sa kanino pa man, salamat sa Dakilang Lumikha ng lahat.

Hanggang sa muli. Manunuod pa ako ng The Legend of The Blue Sea, may Episode 13 na. Ahihi!

Hacuna Matata!

Pahabol Feb-ibig

Hindi pa tapos ang Feb-ibig kaya pwede pa humabol ang Valentine post. Haay naku! (sa tono ni Onyok), ako na naman ang huli. Kasi naman, sa tuwing magsisimula akong magsulat ay palaging naaantala ng mga bagay-bagay na nasa reyalidad. Kung makakapagsalita lang itong blog ko, siguradong magsasabi ito ng hinanakit at hinaing sa magulong bangayan ng mga pangpanguluhang kandidato ng Pinas. Puro pabida, puro pangako, puro batuhan ng putik at labasan ng baho. Anong bago? Meron! Kapag nahalal si… Ah, Feb-ibig paskil nga pala ito. Paumanhin, nadala lang.

Pero kahit hindi naman Feb-ibig ay hindi nawawala sa sirkulasyon yung mga emosyonal at pumapag-ibig na paskil. Madalas ngang sumbungan at hingahan ng sama ng loob ang blog. Tulad nung mga nananatiling single na parang nauupos na kandila na ang pananaw sa pagdating ng makakapareha. Yung mga nagtampisaw sa mga panandaliang saya na hindi naman pwedeng ipilit. Sa mga umasa sa makulay na hinaharap at inakalang patuloy lang silang magkahawak pero binitiwan na pala. Sa huli, kakaawaan na lang ang sarili at magpapakalunod sa pag-iyak dahil sa sakit na dinanas. Sabay paskil ng #GoodbyeKatangahan.

Kuya Google gaya dati, salamat sa imahe.

Kuya Google gaya dati, salamat sa imahe.

Oo nga noh, puro kasawian yung madalas na nababasa ko. Pero meron din naman mangilan-ngilan na masasayang kuwento ng pag-iibigan pero mas marami yung sumugat, yumurak, dumurog at nagpapisak-pisak sa pusong magmamahal. Hindi patas kasi lagi yung babae na lang ang umiiyak sa huli. Kaya sa lahat ng lalaking manloloko, mabugok sana mga itlog nyo. Har har har!

“Where do broken hearts go?”

Yan ang sabi sa isang kanta. Sa repair shop ba, service center ba? Sana nga merong ganun noh para pagkatapos kumpunihin or palitan yung piyesang nasira ay okay na ulit. Oo nga ano, saan nga ba nagpupunta? Pero sa tingin ko hindi naman yun umaalis. Kapag umalis kasi ang pusong sugatan, madededs na yung may-ari nun. Ahihi! Ang mais ko nanaman!

Natural lang na kapag nasaktan ay umaaray. At ciempre hahanap ka ng paraan para ito mapawi o maibsan. Nandiyan yung magsisimula kang ipunin yung mga pirasong nasira para buuin muli. At pagkatapos masisira lang ulit. Tapos iipunin ulit yung mga nasirang piraso at uulit pa. Bah, ang tibay! Magpabaril ka na sa Luneta para naman may saysay ang kamartiran mo.

Kailangan mo lang ng sapat na panahon para masabing okay ka na ulit. Pero sa totoo lang, yung ganyang sakit ay hindi naman talaga nawawala. Sa paglipas ng panahon ay natututunan mo lang patibayin ang sarili mo para hindi na maramdaman yung sakit.

Maaaring sabihin mo na matagal nang tapos na yun at nakalipas na. Kapag napag-uusapan ay kwento na lang na kapupulutan ng aral. Pero sa kasuluk-sulukan ng emosyon mo ay nandun pa rin yung nakaraan. Nababalot na nga lang ng determinasyon, dignidad at aral kaya kawangis na din ng literal na sugat na naghilom na.

Kaya nga tayo tumitibay di ba dahil sa dami ng mga karanasang hindi kagandahan ay mas nagiging determinado tayong magpursige para tumbasan o mas magandang sabihin ay para higitan yung mga negatibong pangyayari ng nakaraan. At tandaan na kahit na gaano pa kahirap yan, kahit na gaano pa kasakit yan, kahit na sa tingin mo ay wala ng natitirang solusyon o pagpipilian ang naging sitwasyon mo, at akala mo ay yan na ang katapusan ng lahat para sa’yo. Akala mo lang yun.

Maaaring unlimited ang katangahan pero huwag mo naman isabuhay. Maaaring hindi nga ganun kadali yung prosesong pagdaraanan ng kahit na anong kasawian. Pero sa tulong ng mga taong nakapaligid sa’yo at sa tulong na ibibigay mo sa sarili mo, sa paglipas ng panahon ay buong pitagan mong sasambitin habang nakangiti na “Ah yun ba? Masakit at mahirap pero kinaya ko.” ^_^