Aaaaaaayt! Namiss ko ‘to! Tagal na din kasi busy ng konti sa buhay buhay.

Ano nakiisa ka ba? Ang saya nito! Biruin mo sa loob ng isang oras e naginhawaan kahit na papaano ang ating inang kalikasan. Isang laban para sa palala nang palala na pag-init ng mundo. Ang Pilipinas lang naman ang nanguna sa buong Asia sa dami ng lungsod, distrito at bayan na naki-isa sa Earth Hour. Excited nga ako ng tumuntong na ang takdang oras. Lahat ng ilaw at kagamitang gumagamit ng kuryente ay kinitlan ng buhay.

Paglabas nga namin ng bahay ang liwanag pa ng paligid. Parang kami lang yata ang nakikiisa pero nang makita ko advance para yung orasan namin sa sala ng isang araw. Hahaha! pero hindi na kami nagswitch ulit ng ilaw. Hinintay na lang namin. Pagkatapos pa ng ilang minutong lumipas unti-unti nang dumilim ang paligid. Sa kabila ng malasakit sa kalikasan, meron at meron pa rin talagang mga jologs na walang pakialam katulad ng mga kapitbahay namin sa may unahan na hindi man lang nagpatay ng kahit na isang ilaw at patuloy pa rin ang panunuod ng tv na pagkalakas ng sounds na akala mo e first time nila makapanuod ng tv.

Haaay! kapag magugunaw na ang mundo sinisiguro ko na kayo yung mga unang kakainin ng lupa at kaming mga nakiisa sa Earth Hour lang ang mga matitira. Tapos sisibong ang bagong simula at mabubuo ang bagong mundo
na sagana sa yaman na likas.

Teka, ano nga ba ang resulta? Para sa Luzon katumbas lang naman ito ng pagpatay ng isang Coal Plant na nagsusupply ng kuryente sa buong Luzon. Sa Visayas at Mindanao, sa dami rin ng nakiisa, sobrang laki din ng nabawas sa pagkunsumo ng kuryente.

Ang epekto. Bahagyang natigil ang polusyon sa hangin at polusyon sa tubig. Nabigyang-daan ang mga mumunting nilalang sa kapaligiran na magkaroon ng bagong pag-asa. Ang Inang kalikasan, bahagyang nakaluwag sa paghinga.

Hindi ito testing para sa 2010 election ha! Nakuu! kung nagkataon e tuwang-tuwa sa galak ang mga ganid sa kapangyarihan na mga halang ang bituka.

Maaaring isang oras lang yun pero kung makakasanayan natin, malaking tulong para sa mundong ating tinitirhan sa kasalukuyan. Sobrang ramdam na ang pagbabago sa ating paligid, hindi ka ba natatakot? Ang pagbabago ng klima na hindi akma sa panahon ay isa lamang senyales. Kung sa ngayon ay hindi man natin direktang nararamdaman ang epekto. Sa mga susunod na henerasyon sigurado ako na sila ang makakapagdetalye ng kwento.

Hanggang sa susunod na Earth Hour!

Ano nga ba ang ending? Natanong mo na ba ito sa sarili mo? “Paano kaya ako mamamatay? Kapag namatay na ako, ano kaya ang mga mababago sa mundong naiwan ko?” Ilan lang yan sa mga tanong at madami pang iba. Pero madalang kasi mapag-usapan kaya iilan lang sa atin ang may idea kung ano ang gusto nating ending sa buhay. Lahat kasi tayo dun ang tungo pero naisip mo na ba kung ano ang meron pagkatapos nun?

Subukan natin sagutin yung naunang tanong. Ang pinakamagandang paraan siguro ng pagkamatay ay yung hindi na lang magising. Maliban sa parang natural lang na paraan e wala ng masyado pang usap-usap at issue kapag ganun ang ikinamatay mo. Maliban na lang siguro kung may history ka ng paggamit ng drugs or meron kang sandamukal na bisyo. Baka sa huli e mairelate pa sa pamilya mo yung mga bisyong meron ka. Tsk tsk tsk, nakabahid pa sa magandang imahe ng mga maiiwan. Pwede rin siguro dahil sa katandaan o talagang hanggang dun na lang ang limit mo dahil sa sobra kang mabait.

Pwede rin yung cause of death ay isang sakit. Pero hindi rin siguro kasi kung
matatagalan ka pa bago ka mamatay e siguradong sisimutin ng sakit mo ang lahat ng laman ng bulsa ng pamilya mo para lang matustusan at madugtungan ang buhay mo. Tapos sa huli, tigok ka din namang matatagpuan. Ang saklap ano, namatay ka na, umubos ka pa ng pera. Mas okay pa rin ang hindi na lang magising.

Mas masaklap naman ang mamatay sa isang aksidente gaya ng masagasaan ka ng isang 18 wheeler truck at lasug-lasug na iipunin ang pira-pirasong bahagi ng katawan mo sa kalsada. O kaya naman e makulong ka sa isang bahay o gusaling nasusunog at para ka ng nacrimate ng matagpuan. Nakuu! Isama mo pa yung pagkamatay sa tubig. Nalunod sa dagat o sa ilog at ilang araw na hindi matagpuan. Nang makita, namamaga na at malambot na ang laman na madali ng mahiwalay sa buto. Tapos ang amoy, Grrrr! Astig na nakakasulasok!

Kung matabunan ka naman sa landslide tapos hindi na mahanap, make sure lang na maigawa ka pa rin ng lapida para sa formality ng ‘yong pagkamatay. Siguruhin lang na natabunan talaga ha, baka mamaya nyan e nakaligtas pala tapos sinadya na lang na hindi magpakita.

Ang masaksak ng ice pick, mapagkamalian ng pulis na magnanakaw at mapatay sa shoot-out, makuryente sa rice cooker, matetano sa pagkaapak ng pako, marabies sa kagat ng aso, masalvage, masabugan ng pillbox at kung anu-ano pa ay ilan lang sa mga pwedeng dahilan ng pagkamatay. Maaaring hindi natin ginusto pero kapag sinabi nga naman na aksidente e para na lang tayong bata na inagawan ng lollipop. Pwede pa tayo nyan makahanap ng hustisya. Pero kung ang dahilan ng pagkamatay ay suicide, mapapailing na lang ang mga naiwan dahil sa katangahang ginawa.

Para sa kasunod na tanong, mapapaisip ka talaga. Para kasing kailangan ng sukatan para mapagtanto kung ano ang naging halaga mo nung nabubuhay ka pa. Sa tingin ko kaya na natin ito sagutin sa ating mga sarili dahil mas alam natin higit kanino man kung ano tayo nung nabubuhay pa. Sa ating pagkawala maaaring may mangungulila, maaaring may matutuwa. Pero kung ako ang tatanungin, kapag naabot ko na ang ending, gusto ko mananatili ang prisensya ko sa mga maiiwan ko at maalala ako ng mga tao sa masaya at magaganda paraan.

When I first saw you, you’re so little and small

After a few months more, you’re so proud standing tall.

You make our mountain green and hold our land not to fall.

Protect our natural resources and provide shelter for all.

You’re a big help to us in many different ways.

You even provide our food for every single day.

You make our water clear in your refreshing way.

Continuing our life like the way you stay.

Despite of all the good things we got,

Taking care of you, we almost forgot.

We even abuse you and let your foundation rot.

In the end we realize, we also tear our heart.

Now it’s our turn to do the favor in return.

Make our little ways to make you spread and bloom.

Grow seeds in land and field and let a new you born.

For us to see a Lovely Tree, every single morn.

Comments naman dyan para sa poem ng kuya ko. I love you kuya, huwag ka magagalit ha kung hindi ko ito ipinaalam. ^_^ Sayang kasi kung nakasave lang sa computer mo. Ang ganda pa naman! (Yeebah! may shawarma na ako mamaya)

Ikaw kasi di ka nagkukwento kaya yung mga info na tuloy lumalapit sa akin.

Sa byahe ng buhay, marami tayong nakikilala marami tayong nakakasabay.
“People really touch our lives” ika nga at ganun din tayo sa kanila. Ang kaibahan lang e kung gaano kababaw at kalalim. May mga makakasabay mo sa byahe ng panandalian, meron namang makakasama ng matagal. Depende na lang sa kanya kanyang patutunguhan at bababaan.

Sa totoo lang, ganun naman kasi dapat na sa mga panahong magkakasama pa
kayo sa byahe e talaga naman dapat na i-enjoy ang mga time na pinagsasamahan.  Wala kasing permanente. kahit na yung mga pinili natin at nagdecide na sumama sa kung saan man ang destinasyon natin, hindi rin yun permanente dahil sa kahabaan ng byahe, darating talaga yung punto na kailangang lumiko or bumaba yung isa. Siguro pagkatapos ng mga ilang cutting trip, baka muli kayo magkasama sa rest stop o terminal depende na sa kagustuhan ng bawat isa.

Ciempre lumilipas ang araw isa-isa pero hindi mo ba napapansin na tumatanaw ka sa harapan sabay sambit na “malayo pa ba?” Kailangan din kasi natin isipin kung ano ang darating pa para kung sakaling malayo at mahaba pa ang byahe e maihahanda natin ang ating mga sarili.

Totoong hindi natin alam kung ano ang mga darating pa. Gaya nga ng sabi mo maaaring masaya, maaaring hindi rin maganda. Kung alin man dyan sa dalawa, Isang hamon yan na dapat nating harapin ng may ngiti at saya.

“Hindi importante kung paano mo kahusay iniwasan ang mga lubak at mga sira-sirang kalsada o kung gaano ka kabilis sa byahe na iyong tinatahak kundi kung gaano ka kadalas huminto at nagbigay-pansin sa mga maliliit na bagay na nagpapatingkad sa buhay para mapagtanto kung gaano ito kahalaga.”

Sa mga bagay na matututunan, May mga aral talaga na kahit na alam na natin, hindi pa rin natin masasabing lubos na naiintindihan hangga’t hindi tayo nalalagay sa ganung sitwasyon para personal na maranasan. Ciempre huwag din kalimutan na ang unang pagkakamali ay kawalan ng muwang, ang ikalawa ay para mas maintindihan ang natutunan at ang ikatlo, katangahan. Kung may pang-apat pa, bahala ka na kung paano mo ito bigyan ng paglalarawan.

Mula ng manalo nung election e hindi pa rin matapostapos ang pagdiriwang ng mga naniniwala sa mga pagbabagong inaasahan kay 44th elect President Barak Obama. Para rin story ng Fairy tale, sa una at e hinahamak hamak, nasa estado ng diskriminasyon at balewala lang sa mga mata ng mga naghahariharian. At sa pagkumpas ng mahiwagang stick “Expecto Petrona!” iba na sitwasyon.

Sa paglilok ng kasaysayan sa mga pangyayaring ito, marami ang umaasa ng pagbabago. Mga hamon para sa bagong upo na pangulo. Mga pag-asa na nagsusumamo tulad ng pagsalba sa pandaigdigang pinansyal na problema. Hindi lang para sa Estados Unidos kundi sa buong mundo. Ciempre nakatutok ang lahat ng mata ang tenga. Kung sakali man na hindi gumuhit ng malinaw sa una, huwag naman sana tayo puro batikos at puna. Kung magagawa natin sumuporta bakit hindi. Sa huli, kaliitliitan ka man na bahagi ng lipunan, lahat tayo ay apektado at may kinalaman.

Estados Unidos at Pinas? tama lang yung babala na ipinarating ng mga militanteng grupo sa tate’. Dapat lang na dumistansya si Obama sa kasalukuyang pangulo ng pilipinas. Kahit na kasi hindi sabihin, kahit saan anggulo mo tingnan, halimuyak nanaman ng pananamantala sa oportunidad ang nararamdaman. Ipagsasangkalan pa na pareho daw ng pananaw sa pagsupo ng terorismo pero sa kabila nun, baka maisugal nanaman ang walang kamalaymalay na yaman ng pilipinas at ang mga tao nito. Sa huli, pakinabang nanaman ng iilan. Ang malalaki ang tiyan patuloy na lumalaki.

Ang mga kumakalam na tiyan ng karamihan patuloy na mababawasan. Hindi dahil sa magkakaroon na ng laman kundi dahil sa mamamatay na lang ng hindi natin namamalayan. Ang saklap ano? isa lang yang usapin – ang kahirapan. Kung iisa-isahin natin marami pa. Pero hindi lang natin dapat ipasakamay sa mga lider ng bansa ang lahat. May mga bagay-bagay na nasa kontrol na natin at kaya naman natin pagpasyahan at pangyarihin. Sa kabuuan, kumikilos tayong lahat ayon sa ating mga kanya kanyang gampanin.

Para sa isang matagumpay na liderato ni Obama, isa ako sa mga naniniwala at sumusuporta.

Mabuhay ka Presidente Obama!

Elementary pa lang ako nun pork ang beans na yan. Maalala ko pa na pinag-aagawan pa namin ng kuya ko yung iilang piraso ng pork na katiting. Katiting na nga taba pa!

Bakit nga ba pagkaliit at iilang piraso lang ang pork sa pork and beans?

Ilan ba sa atin na smart ang sim? Sa dami baka malula ka sa kung magkano ang halaga ng kinikita nila sa isang padala ng wallpaper, ringtone or themes na hindi mo naman nirequest.

Nakakainis lang isipin (actually nakakapanggalaiti) na kaloload mo lang e biglang tutunog ang cellphone mo dahil sa isang download na hindi mo naman ginawa. Madaming beses ko na naranasan at nasaksihan ang kaparehong senaryo. Ciempre mapapamura ka at kakamot ng ulo kahit na hindi makati dahil sa bawas na ang load mo ng hindi mo naman ginamit. Parang kaloload mo lang ng trenta at nakadalawang text ka palang, trese na lang ang load balance mo. Nakuuuu!

Heto ang isa sa magiting nilang paraan, itityempo pa na paubos na yung load mo at sobrang tinitipid mo yung natitirang amount para sa mga sitwasyong hindi inaasahan o para sa kahit na anumang emergency dahil napunta ka sa lugar na hirap makahanap ng mapagpapaloadan. Tapos sa isang tunog ng cellphone mo e ubos na load mo. Nakanampucha! Ang galing ano?

Kung nakapagload ka naman ng medyo malakilaki iba naman ang package na darating sayo.  Biglang sunod-sunod ang message na darating na sari-sari ang laman. Ito yung tinatawag na “thief combo package”. Kumpletos rekados sa dami ng automatic na mababawas sa load mo. Isang padala pa lang yan ha, halos sandaan na agad ang bawas.

Subukan mong itawag sa *888 para i-complain. Padrain na ang battery mo hindi ka pa nakaconnect.  Kung makaconnect ka pagkatapos ng kinseng redial, maswerte ka na nun. Magagalang at accomodating naman ang mga makakausap mo. Meron pa nga ako natry nagpapasa ng load. Dun itetrace yung mga naging transactiong nangyari sa number mo. Ang masakit na katotohanan dun mo malalaman dahil iisa-isahin nila sayo kung paano naubos ang load mo sa wala namang kwentang subscription na hindi mo naman ginawa.

Ang sistema, bibigyan ka ng mga procedure para pampalubag-loob tapos hihiritan ka ng kung anu-anong marketing strategy para hindi sila mawalan ng subscriber. Ang tuso ano? Ang higpit kasi ng kumpetensya pero wala akong pakialam sa kumpetisyon nila. Ang gusto lang naman natin dito, tamang serbisyo.

Try mo i-complain sa mga Smart Center ganun din ang sistema. Dapat kapag pumunta ka ng Smart Center may load yung number mo. Para daw matrace nila yung mga active na subscription na hindi mo naman inactivate. E sa ayaw mo na nga magload dahil nanakawin lang. Ang gusto mo lang e matigil yung mga automatic na ipinapadala ni Smart na automatic din na nagbabawas sa load mo. Bakit sa *888 may nasisilip silang database sa Smart Center wala? O isa nanaman marketing strategy para kumita ang Smart kahit hindi na nasisiyahan ang mga subscriber sa serbisyo nila.

Pagkatapos ng mahaba at nakakaabalang proseso, matitigil ang automatic downloads mo at mapapayapa na ang buhay mo PANSAMANTALA dahil pagkaraan ng konting panahon e ganun nanaman sa dati. Mabuti sana kung pinupulot lang yung pera na pinangbibili ng load. Sana naisip din ng Smart na pinagtatrabahuhan din yun. Mas okay pa nga kung minsan sa pinoy ang makabili ng load kahit na hindi na kumain.

Simply amazing na pagnanakaw.

Ang problem, wala naman kasi itong ipinag-iba sa mga kawatang snatcher at holdaper. Kahit san anggulo mo tingnan, isa itong pagnanakaw. Ang paraan lang ay ginagamitan ng teknolohiya ang lantarang pagnanakaw sa mga walang kalabanlaban na biktima. Sa level kasi ng ordinaryong mamamayan, hanggang complain na lang. Kaya kung meron naman dyan may kakayahan o nasa lugar na ipaabot ang reklamong ito sa kataas-taasang management ng Smart, paki-usap at pakisuyo na lang po. Pagkatapos ihain ang complain, tutukan ang sagot at solusyong ibibigay ng Smart. Daanin sa legal na paraan para dokumentado at walang baliktaran. Sa dami ng biktima ng pagnanakaw nila, sana matuldukan na. Ang hiling lang naman ng mga subscribers, maibigay ang tama at maayos na serbisyo sa katumbas na binayarang halaga.

Uy! lapit na ilang araw na lang.

Ang buong sambayanan, kahit na anong antas e pilit pa rin pinaghahandaan ang pagsapit ng pasko sa ibat-ibang paraan sa kabila ng pahirap na pahirap na estado ng buhay dahil sa mga lintang walang humpay na sumisipsip at nagkakamal sa loob ng palasyo ng mga walang pakialam at walang konsensya. Kahit na sabihin mong simple o kahit na wala man masasarap na pagkain sa hapag kainan ang karamihan, ang importante naman e masaya at kasama mo ang mga importanteng tao sa buhay mo.

Tara, isa-isahin natin.

Xiempre una ang miyembro ng tropa, ay pamilya pala. Wish ko lang na kumpleto at makarating ang lahat. Minsan na nga lang sa isang taon ang family reunion hindi pa nakukumpleto. May kanya-kanyang pamilya na rin kasi. Yung mga relatives na matagal ng hindi nakasama, makikilala pa kaya kayo agad kapag nagkita-kita ulit? *sigh, nakakamiss*

Sa mga kaibigang nag-iba na ng landas. Hindi yung mga napariwara, nalulong sa drugs at nasira ang buhay ha. Sila yung mga nagdecide na mangibang-bayan, nag-asawa na, nagpalit ng career, nagpachange-sex, nagladlad at pumatol sa kaparehong kasarian. Kung ano man ang ginagawa nyo ngayon, malaking pasasalamat ko at wala na kayo sa buhay ko. Nyahahaha! baka seryosohin nyo ha! Isang pasasalamat sa inyo at nabigyan ako ng pagkakataon na makasalamuha kayo. Kahit na hindi na nga ganun kadalas ngayon, yung iba nga e talagang wala ng komunikasyon. Ayt! Dito parin kayong lahat sa storage ko ng mga importanteng tao sa buhay ko. Walang format walang erase. Maintain lang.

Sa mga bagong kakilala at mga kaibigan na hindi pa ganun kaclose, huwag kayong mag-alala magiging close din tayo. It takes time huwag madaliin. Be thankful at nabigyan kayo ng pagkakataon na makasalamuha ako. Hehehe! Ang yabang naman neto! Baka mamiss-interpret nyo ha! Goal ko lang kasi na magkaroon ng isang milyong kaibigan. Yung totoong kaibigan ha at karapatdapat na tawaging kaibigan. Hindi counted yung kunya-kunyarian ha.

Sa mga nagdecide na magsara na ng pintuan, hehehe! kita ko naman ang loob dahil sa laki ng bintana. Mahirap naman kasi dayain ang sarili at magpanggap na wala ng pakialam. Pinapahirapan nyo lang mga sarili nyo. Hindi natutuwa si God sa mga mapagpanggap. Pero labas naman na ako dun. Yan naman kasi yung desisyon na pinili nyo dahil sa ayaw nga ng kumplikasyon pero kayo din naman gumagawa ng sarili nyong multo para katakutan. Awoooo! See how much i miss you! (all)

Sa mga pakawaykaway lang dyan. Kung minsan nga e mas may kabuluhan pa kayong kakwentuhan kumpara sa mga nagpapanggap at manggagamit. Dami ko natututunan sa inyo. Hindi ko man kayo ganun kadalas makasama, wala na ako hahanapin sa mga pagkakataong nagtutugma ang mga bakanteng oras natin.

Sa mga insecure. Sorry ha! hindi naman kasi talaga kayang i-please ang lahat kaya ipagpepray ko na lang kayo para sa marami pang blessing at good health. Gayun din sa mga taong may ayaw sa akin (dahil ba sa hindi ko maharap ipacopy yung collection ko ng mp3, tsk, tsk tsk!) Gayundin sa mga taong hindi ko masyadong nagugustuhan na naninira ng mood ko, sa mga nayayabangan sa akin (dahil ba sa updated ako sa episode ng naruto shippuden), sa mga nagsusulat ng pentel pen sa upuan ng bus at nagvavandalism sa tiles ng cr. More prayer at blessing sa inyo.

Sumatotal, Yeebah! ang saya dahil sa mga taong katulad nyo, heto ako at positibo ang pananaw sa buhay. Heto ako at mapalad. (lam nyo na ba ang ibig sabihin ng mapalad?) Heto ako basang-basa sa ulan, nakalugmok sa lupa matapos pagsasaan ang gusto at iwanan na lang ng basta-basta. Tapos, tapos….

Erase, erase! iba na story yan!

Simple lang naman gusto ko iparating. Gusto ko lang magpasalamat sa lahat mula sa mga simpleng maliliit na bagay hanggang sa mga simpleng maliliit na bagay ulit hanggang sa mga kumplikadong malalaki bagay at sa lahat ng mga naganap positibo man o hindi. Ang lahat ng yan, biyaya sa akin!

Ito ang aking pasko ng pasasalamat! Ito ang bagong taon ko ng pasasalamat! Hanggang sa kaliit-liitang bagay, maraming maraming salamat.

Isang Maligayang pasko at masaganang bagong taon sa inyo at sa inyong pamilya at sa pamilya ng inyong kapamilya hanggang sa ikalawa at ikatlo pang pamilya. (May ikaapat pa ba? Astig! Idol kita!)

Putukan na! (Pareho lang po ang New Year at Valentines Day)

Nakakatuwa na ang simpleng pagkakaibigan ay kayrami palang storya ng simula. Di ba, hindi mo sukat akalain na ang isang mayabong at malagong samahan ay sa isang maliit na binhi lang pala ang sinimulan. Sa dami ko nang nasaksihan, masayang makita na kahit paulit ulit lang e sadya naman epektibo para magkaroon ang isang kaibigan.

Bisyo! tama bisyo. Dahil sa mga bisyo na yan e madaming pagkakaibigan ang nasimulan. Ang tropa ni ganito at tropa ni ganito nagkainuman. Astig! Ang laki na agad ng populasyon ng magkakaibigan. Paano pa kaya kung halos araw-araw ang inuman. Maririnig mo pa dyan ang “Walang Iwanan” kaya kahit na mapaaway man sila hanggang sa makulong e magkakasama pa rin.

Sa drugs kasi pailan-ilan lang ang nagiging magkaibigan kasi madalas ang tablahan kaya mas popular pa rin ang alak.

Common na siguro yung magkabanggaan at sabay na magsosorry. Tapos konting usap kuha ng number, ayun! Constant na ang communication hanggang sa maging sila. Take note parehong lalake ‘to ha! Nagwowork sa bank yung nakabangga at estudyante naman yung isa. Pero hanggang ngayon e magkaibigan lang daw talaga sila. No more, no less! Naniniwala ka ba? (1st week na ng buwan, yung allowance sa school at pangload naibigay na)

Eto ang masaya, yung naging magkaibigan dahil sa may common interest o nagkataong nagkasabay sila ng ginagawa. Ang dami na nyan kahit na yung iba e hindi pa nagkakakilala ng personal. Sa lakas ba naman ng character mo sa ragnarok e siguradong madami ang makikiparty sayo. Sa puntong yun friends na kayo dahil sa pag-uusap ng character nyo e nakilala nyo ng ang isat-isa ng husto. May nakikikuya at nakikiate na. O di ba close na agad kahit minsan palang nagkita. Pakaaabangan na ang mga gathering at kung anu-anong events para mameet pa ang iba. (Heal, Ressurect!)

Eto ang paborito ko, Friendship dahil sa lock ng hikaw. Dahil sa lock ng hikaw na nawala at nahanap, yun ang naging dahilan ng simpleng komunikasyon na patuloy hanggang sa ngayon. Hindi man ganun kadalas, makulay at sulit naman.

Ilan lang yan sa masasayang kwento sa pagkakaibigan. Simula pa lang yan at kung saan man mauwi ang pagkakaibigan, ibang storya naman. Pwedeng maganda ang kalabasan pwede rin mauwi sa siraan. Madami pa, na yung iba e talaga naman makalaglag panga ang storya. Mga tipong akala mo hiphop yun pala metal, akala mo batis yun pala kanal. Akala mo toothpaste yun pala glue, akala mo berde yun pala blue.

Kaya kung sapat oras mo, share mo naman yung sayo.

Hay sa wakas, nakasagap din. Busy kasi sa kanya-kanyang larangan kaya hirap maglaan ng oras kahit sa simpleng pangungumusta. Ano nga ba ang bago? Ano na ang balita? Sa layo na ng nagala at narating, pwede ba natin ulit balikan para pagkwentuhan at isa-isahin?

Ilan na nga ba ulit ang naibahagi mo? Isa, dalawa, hindi ko na maalala. Sa konti na nga lang na naibigay hindi pa maalala lahat. Tsk, tsk, tsk! Nakakawalang gana. O sige heto na meron na akong isa. Nakikiuso ba?

Haaaay! Nakanampucha! Uso nga! Ang parehong north ng dalawang magnet nagawang ipagdikit. Hindi na bago sa pandinig pero nakakabigla. Nakakabigla pero konti lang naman dahil sa likaw ng bitukang taglay e hindi nga malabong mangyari ang mga nangyayari sa ngayon.

Ano pa bang iba? Siempre naman likas na yung may nakasabit, may nanunungkit, may manik-luhod na nagsusumamo at may bigla na lang nangyari. Ang dami ano pero natural na lang yan kapag nakapiring kang lumalakad sa isang malawak na daan. Mabuti pa nga ang bulag ang lakas makiramdam hindi tulad ng ilan na nakakakita naman e para pang sinasadyang nagbubulag-bulagan.

Kung sabagay, nasubukan ko na isuot ang paa ko sa sapatos ng iba kaya kahit na hindi pa ako napupunta, alam ko na storya. Pero mas masaya siguro kung ako mismo ang nandun. Malamang nagdidiwang akong nananamantala ng sitwasyon. *Hooray!*

Pero kahit na ganun, likas na nga talaga ang mag-alala at maligalig para sa iba. Ganun naman talaga di ba kapag nagmamalasakit ka. Kahit na matigas ang ulo ng pinahahalagahan mo, tuloy pa rin ang paglawak ng pang-unawa kahit na hindi naman. Haaay! Sarap talaga ng nakikita mo lahat.

Ano ang aral? Ang lahat ng bagay ay lumilipas. Kahit na ang pag-ibig na wagas ay kumukupas. Kaya ang buhol-buhol na tali ng storya, hindi na kinakalag kundi pinuputol na. Maaaring tayo nga ang responsable sa bawat bagay na ginagawa natin pero sa huli, masama man ito o mabuti, ang lahat ng ito ay buong-buo natin aanihin.