Diwangtanglaw

Ito ang buhay, kailangan mo ba ng kasabay?

Unang Tampisaw

Marahang nararamdaman na talaga ang pagsapit ng tag-araw. Maalinsangan na nga dito sa amin kapag tanghali hanggang sa paglubog ni Haring Araw. Kabilaan na nga ulit ang nagtitinda ng halo-halo at kumikitang kabuhayan nanaman ang “ice for sale” na tigatlong-piso. At dahil nabanggit na rin ang halo-halo, gusto ko lang ipaalam sa sambayanan na yan ang paborito ko ngayong merienda sa hapon. Ganun? Kailangan ipangalandakan? Ahihi! Kalma, Maghalo-halo ka rin para makarelate ka. Ahaha!

Siguradong handang-handa na rin ang mga mahihilig magtampisaw sa tubig. Naplano na ng mainam ang mga destinasyon at ang mga gamit, pagkain, sasakyan, inumin, barkada, sarili, at kung anu-ano pa na kailangang dalhin. Pero magpapahuli ba ako? Ciempre naman hindi kasi nauna na kami nung February pa. Ahaha! Ang destinasyon… Poracay sa Porac, Pampanga.

SAM_0440 [640x480]

SAM_0441 [640x480]

SAM_0449 [640x480]

SAM_0442 [640x480]

Halos ganyan sa larawan sa itaas ang kabuuan ng byahe papunta sa lugar. Naisip ko tuloy na mangungubat kami o kaya naman ay magquaquarry at hindi magsiswimming.

SAM_0443 [640x480]

Isa sa nakaagaw pansin sa amin ay ang taniman ng Dragon Fruit. Totoo kaya na kapag nahinog ang bunga nyan ay magiging dragon?

SAM_0444 [640x480]

SAM_0454 [640x480]

Hindi pa rin talaga ako nakukumbinsi. Mukhang mali yata ang grupong nasamahan ko.

SAM_0455 [640x480]

Pero nung natanaw na namin ito, nagkaroon na ng liwanag ang buhay. ^_^

SAM_0456 [640x480]

SAM_0457 [640x480]

SAM_0458 [640x480]

SAM_0459 [640x480]

SAM_0460 [640x480]

SAM_0461 [640x480]

SAM_0467 [640x480]

SAM_0481 [640x480]

SAM_0487 [640x480]

SAM_0509 [640x480]

SAM_0516 [640x480]

SAM_0529 [640x480]

SAM_0538 [640x480]

SAM_0535 [640x480]

Eto ang wagas na salarin. Bakit ba kasi may hugis-puso na damo dito? Kasura na maging emosyonal ang alindog ko. Ahaha! Nga pala baka may maghanap. Minarapat kong hindi ipaskil ang mga larawang may pagkakakilanlan. Gusto ko kasi manatiling pribado ang aking kagandahan. Ahaha!

Sa dami ng pwedeng gawin para ma-enjoy ang lugar ay hindi ko na yun masyadong napagtuunan ng pansin. Hindi ko nga namalayan na natapos ang dalawang araw ko ng ganun-ganun na lang. At sa tingin ko at hindi ko na rin ibibida yung lugar para puntahan ng iba dahil hindi ko nakikita ang sarili ko na babalik ako sa ikalawang pagkakataon. Kasi naman, meron akong emosyonal na pinagdadaanan habang nandun ako. Ahaha! Bitter lang! Ang puso nga naman kapag nag-inarte.

Pero ang pinapangarap ko na bakasyon sa tag-araw ay marating ang Bora. Oo, kahit na nilalamon na ito ng komersyalismo, ninanais ko pa rin itong marating balang araw. Hmmmm… basta libre. Ahaha! Tapos dun ako tutuloy sa bagong vacation house ni sis Ren. At libre din. Abuso na! Ahahah! Cencia na Sis Ren ha, napagkatuwaan lang. ^_^ O di ba? Hindi naman masama ang mangarap dahil isa din yan na magpahanggang sa ngayon ay libre pa rin pero sa ngayon ay hanggang dito na lang muna ako sa abot ng kayamanan ko. Basta ang importante e hindi ako nakakalimot makipagbonding kay Inang kalikasan. Maging malayo man yan o malapit, basta na-eenjoy ay hinding-hindi ko yan ipagpapalit kahit na sa ube keso flavored ice cream. Ah teka? Ice cream ba? Mmmmm… Ah sa bagong android phone na lang. Hinding-hindi ko yan ipagpapalit sa bagong android phone. ^_^ Ehehe! Nahirapan ako magdesisyon.

Hindi man natuloy ang Putipot Island adventure na binalak namin nuong mga nakalipas na siglo, sigurado naman ako na marami pa ang pagkakataon. Ganyan naman kasi talaga kapag pinagpaplanuhan ng maaga. Madalas ay hindi natutuloy. Mas nagiging masaya pa nga yung bigla na lang nagkayayaan tapos hayun na! Nakikita mo na lang ang sarili na nag-eenjoy kasama ang mga kabarkada. Para lang yan na nagkayayaan na magfoodtrip after office hours tapos sa hindi malamang dahilan at nasa bar na. O di ba, paminsan-minsan ay masubok din umuwi ng umaga. Kahit na masakit ang ulo at kulang ng pahinga, hindi naman mapapalitan yung naidulot na saya. Pero ciempre huwag kakalimutan na ingatan ang sarili para walang maging problema at walang mag-aalala.

At huwag din kakaligtaang samantalahin ang mga paboritong prutas ngayong tag-araw ha. Nangangamba nanaman ako sa mga bungang-araw ko na idudulot ng walang humpay na pagkain ko ng mangga. Okay lang yan! Minsan lang naman sa isang taon. ^_^ Oo nga pala, nitong mga nakaraang-araw ay gustong gusto ko din kainin ang chico at mabolo. At dapat ba ulit ipangalandakan? Ahaha! Subukan mo din para ulit makarelate dahil ngayong tag-araw lang masarap ang mga prutas na yan.

Many thanks kuya Google sa larawan ^_^

Many thanks kuya Google sa larawan ^_^

Maligayang tag-araw sa inyo!

2 Comments »

Bukas Na Lang Kita Babatiin

Many thanks kuya Google sa background ^_^

Many thanks kuya Google sa background ^_^

Maraming beses na natin narinig ang mga linyang yan. Mapamusika, pelikula at kahit na saan saan pang mga dialogo o paskil. Sobrang mapusok ano? Parang mga kabataan lang ngayon na padalos-dalos ng desisyon at emosyon pagdating sa pag-ibig. Heep! Sino nga ba naman ang normal na nilalang ang hindi dumaan sa ganyan. Ahihi! Oo nga pala, huwag din natin kaligtaan yung mga nasa hustong gulang na at pag-iisip. Oo, yung mga matatanda. Ahaha! Aminin, kapag tinamaan ka ng pag-ibig ay nakakagawa ka ng kung anu-anong kababalaghan, milagro at mga bagay na imposible na kahit na minsan ay hindi naman nasagi sa isipan mo na gagawin mo pala pagdating ng araw. Ang dahilan, in-love lang. Ahaha!

Sa kabila ng nakakalunod na kasiyahang dulot ng pag-ibig ay huwag na huwag din natin kalimutan ang sakit na pwedeng idulot nito kapag hindi ito umakma sa tamang panahon, tamang tao, tamang pagkakataon at ilegal na paraan. (Ilegal na paraan? Pork barrel ba yan?) Opo mga Kuya at Ate, meron pong ilegal na paraan kaya huwag kang mangangako sa mga panahong sobra kang masaya. At huwag ka rin gagawa ng desisyon kapag galit ka. Ang sugat kasi na pwedeng idulot ay sugat na hindi mawawala kahit na lumain pa tayo ng panahon. Maaaring maghilom pero hindi mawawala ang pilat. Ang pilat na permanenteng nakamarka hindi lang sa puso kundi sa buong pagkatao. Hindi kasi yan parang puto espesyal na basta basta na lang ibinabahagi. Masarap ang may ka-share pero pandalawahan lang ha. Maliban na lang kung isa kang kandidato na nagpapahayag ng pagmamahal sa buong barangay, bayan o siyudad. O di ba? Mahal na mahal mo ang bawat isang mamamayang Pilipino dahil may kailangan ka sa kanila. Boom!

Para sa mga wala pang pag-ibig, huwag magmadali. Hindi masarap ang hinog sa pilit. Darating at darating din ang tamang tao para sa’yo. Kaya kahit na abutin ka na ng siyam-siyam sa kahihintay ng nakanga-nga, nga-nga ka lang kasi “patience is a virtue”. Ahaha! Kung ganun naman na katagal, siguro naman ay dapat gumawa ka na rin ng paraan. Hindi kabawasan sa pagkatao ang magpakita ng motibo at hindi rin nakakababa ng moral na ipangalandakan sa buong mundo na single ka. Tandaan na ang pagiging single ay isang oportunidad para matikman ka ng iba. Ahihi!

Sa mga may pag-ibig na. Panatilihin na maalab ang pagsasama sa pamamagitan ng pagsusunog ng mga gamit ng isa’t-isa. Sigurado akong maalab na maalab yan. Ahaha! Simple lang po. Gawin ang bawat araw na parang kasisimula nyo lang magpalitan ng “i love you”. Di ba nga hindi na importante kung mababaw ang dahilan kung bakit ka nagmahal. Basta ang malalim ay yung mga dahilan para kayo ay magtagal. Hindi naman yan katulad ng mga kumplikadong recipe na kailangan ng mabusising preparasyon. Maliban sa dalisay na pagmamahal, samahan mo pa ng isang buo at malaking tiwala, isang buong respeto, palagiang pag-uusap at bukas na saloobin sa kahit na anong bagay, matibay na pananalig sa Itaas at 32″ na LED TV. At bakit may tv? Kasi gusto ko lang. Isa kasi sa paborito kong ginagawa ay ang panunuod ng tv ^_^.

“Masarap ang magmahal, ang magmahal ng malaya. Kaya huwag itatanikala ang sarili sa pagmamahal na hindi marunong magparaya.”

Happy valentines sa inyong lahat!

4 Comments »

Ako Na Ang Taglamig!

Many thanks kuya Google sa idea at background.

Many thanks kuya Google sa idea at background.

Leave a comment »

Happy 2014

Many thanks kuya Google sa background ^_^.

Many thanks kuya Google sa background ^_^.

4 Comments »

Ube Keso Flavored Ice Cream

Ang buhay ay punong-puno talaga ng pagbabago. Yung mga bagay na pinaniniwalaan mo ngayon, paglipas ng oras, araw, linggo o buwan ay iba na. May mga paniniwala ka na matibay mong pinanghahawakan ng matagal na panahon tapos pagdating ng araw ay kaya mo naman palang bitawan para maniwala at manindigan ng bago.

Sadya nga talagang may mga pagbabago para sa ikabubuti. Ito yung mga bagay na masusing pinag-isipan at tinimbang. At meron din naman mga pagbabagong para shunga lang nung dinisisyunan na dinaig pa ang gulo ng santambak na labahin ang kaisipan. Ang iba naman ay nabuyo lang ng iba o kaya naman ay sinamantala ng pagkakataon para sa pakinabang at intensiyon na pangsarili.

Huwag maguluhan ha. Ganyan lang naman kasi talaga ang batas kalikasan. Hindi naman mahirap intindihin. Lahat dapat ay balanse lang at nasa kanya-kanyang tamang kalagyan. May mga aral kasi ang buhay na kahit na sinasabi nating alam na natin pero ang totoo ay hindi naman natin lubusang naiintindihan. May mga pagkakataon talaga na kung minsan ay sa masakit at masaklap pa na pamamaraan natin mararanasan para matutunan. Tandaan na kahit na pareho kayo ng pagkakadapa, hindi kailanman magiging magkapareho ang sakit na inyong nararamdaman.

O baka naman kasi kailangan lang hanapin ang sarili para manumbalik sa dating katinuan. Pwede rin siguro na iuntog muna ng isang-libong ulit ang ulo sa pundasyon ng traffic light para naman makadaloy ng mabilis ang dugo at makapag-isip ng maayos. Kahit na isa o dalawang linggo ka pa lumanghap ng amoy ng pintura, sigurado ako na hindi yan dahilan para madiskaril sa pagtahak sa paahon at pababa na daan ng session road. Lahat naman kasi tayo ay may kanya-kanyang version ng katangahan. Yung iba pa nga e upgraded. Akalain mong below sea level ang kalidad. Pero kahit ganun pa man, basta huwag nga lang sosobrahan dahil hindi yan unlimited. May expiration din po.

Huwag din matakot magkamali ha dahil dyan mo matututunan yung importanteng aral na kailangan mo sa buhay. Basta huwag lang tumigil sa pagbangon at magpatuloy kapag nadapa. Panatilihing nakatapak ang mga paa sa lupa at huwag mabuhay sa ekspektasyon at pamantayan ng iba.

Alam natin lahat na madali ang magsabi ng “Sorry po!” (maliban na lang kung mapride ka), pero hindi naman ang sorry ang makakapagtama ng kamalian. Minsan nga kahit na mali na ay ipinipilit pa natin na paniwalaang tama dahil sa ating mga dahilan at pananaw. At kahit na nga nagsorry na e inuulit-ulit lang din naman. Paulit-ulit din yung sorry. Minsan parang tanga lang talaga kahit alam na kung ano ang tamang gawin.

Hindi lahat ng mga bagay na kaya mo ipaliwag ay masasabing tama. At hindi rin lahat ng bagay na hindi mo kayang ipaliwanag ay mali na. May mga bagay lang talaga na mas mainam na hayaan na lang dahil sa kalaunan at kusa din naman nanunumbalik sa kaayusan. Katulad nga di ba ng tubig sa sapa, kahit na ilang beses mo itong bulabugin at ginambala, kusa at kusa din itong huhupa at magiging payapa.

Ganun lang talaga. Sa huli ay nasa atin pa rin ang kapangyarihang pagpapasya. Tayo lang naman kasi ang may karapatang magmaniobra sa tatahakin natin byahe at sa mga gusto nating pangyarihin sa ating buhay. Hindi kasi ako naniniwala sa “walang choice” dahil tayo lang ang may karapatan na magdesisyon para sa ating sarili. Hindi siya, hindi sila, hindi yung kapitbahay mong mahilig manghingi ng dahon ng malunggay at higit sa lahat, hindi ang kung sino-sino lang. Huwag kalilimutan na lahat tayo ay may karapatang sumaya.

Habang patuloy na umiikot ang mundo at nagkakaroon ng araw at gabi, hindi natin maiiwasan na merong mga makakasabay at may mga bagong makikilala. Ang importante lang naman ay gawin nating makulay at makabuluhan ang pakikisalamuha. Maging maganda o hindi man ang kahantungan, wala tayong sisisihin at pagsisisihan dahil hindi natin kinaligtaan ang pagbibigay halaga sa mga simple at maliliit na detalye.

Kaya kahit na ano pa man ang maging batayan ng iyong mga paniniwala sa buhay. Kahit na ano pa man ang iyong mga pinanghahawakang dahilan para magpatuloy, kayang kaya kong sabihin na nakakapuyat ang pagkain ng ube keso flavored ice cream. Kahit na nakakapuyat, aaminin ko masaya ako kahit na sinipon ako dahil sa lamig ^_^ Pramis!

(♪♫ hawakan mo ang akin kamay… ♫ at tayong dalawa’y ♫ la la la… hmmmm… ♪♪)

Maligayang Pasko po sa inyong lahat! Paskong pasko e emosyonal. Ahihi!

Leave a comment »

Ikalawang Tahanan

Ay, teka teka! Bago ko umpisahan yan, gusto ko muna samantalahin ang pagkakataon na ito para hikayatin muli ang mga maabot ng paskil na ito na lagi ninyong isali sa inyong mga panalangin na panatilihing matatag at nagpapatuloy ang mga kababayan nating sinalanta ni Yolanda. Hindi naman kasi talaga biro ang pinagdaanan nila kaya sana kahit na sa simpleng pagtawag natin sa Itaas ay maisali natin sila para patuloy silang gabayan at alalayan hanggang sa kanilang muling pagtayo sa sariling paa. (brrr… ako na ang super late)


Source: HelpYolandaVictims

Isang pasasalamat din pala dahil ang mangilan-ngilan na kakilala ko sa Kabisayaan ay ligtas at nasa maayos na kalagayan na ngayon gayundin ang kanilang mga pamilya. Amen.

Marami pa sana akong gustong sabihin patungkol sa bagyong Yolanda at ng kanyang mga nasalanta kaya lang hindi kagandahan na namnamin pa yung mga hindi magagandang nangyari. Kaya tara! move on!

Bago ang lahat ay gusto ko din batiin si hanging amihan na umiihip mula sa hilagang-silangan ng Pilipinas. Nang dahil sa’yo ay ang hirap na ako ulit bumangon sa umaga. Mas masarap na ang maglimlim. Ahihi! Pero kahit na may ganyang effect ka sa akin ay mas lalu mo pinapasarap ang paghigop ko ng mainit-init na choco drink sa almusal. Mas mabilis na rin ako ngayon matapos maligo dahil ayoko sipunin. Hindi na po ako nakakapaghilod ng maayos. At higit sa lahat ay nagalugad ko na ulit ang aking walk-in bodega para mailabas ang mga mahahaba at makakapal na damit panlamig.

Sa madaling sabi ay ramdam na ang simoy ng kapaskuhan. Kaya kung may gift na kayo sa akin, ipadala nyo na ng maaga ha. Lam nyo na ang gagawin. ^_^ Ihuhulog ko rin kasi sa donation box sa Mall dahil alam kong mas magiging masaya yung makakatanggap nun kasya sa akin.

O sya eto na ang sinasabing ikalawang tahanan – ang workplace o office. Agree ba kayo na ito ang ikalawang tahanan? Sa isang aspeto siguro ay oo at sa ilang mapag-usisang opinyon ay hindi naman. Sa mga agree dyan ay isa na si kuya na nangingisi habang nagbabasa dahil nungka na halos ang kusina at working area nya ay magkasama na sa iisang office table. Sandamakmak ang pagkain sa drawer at kung anu-anong powdered drinks ang makakalkal mo. May tasa o baso palagi sa tabi ng computer monitor? Tsek!

Ate sa kabilang table, nag-uugat na yung egg pie mo sa drawer. Ahihi!

Agree din siguro yung mga hindi na alam ang kaibahan ng kanyang sariling kuwarto at ng opisina. Yun bang may mga ilang set na ng damit sa locker at may spare talaga na underware. May maliit pa na unan ha? Susme, hindi po tayo mabubuhay para magtrabaho. Nagtatrabaho po tayo para mabuhay.

Sa madaling salita ay kulang na lang ay sa office na tumira para lang magampanan ang responsibilidad na iniatang. Tsk tsk tsk, ganyan na po katindi ang pangangailangan. Hindi masama kung paminsan minsan lang dahil sa hinihingi ng pagkakataon pero kung halos araw-araw na, utang na loob mga kuya at ate. Mortal kang nilalang na may puso at balun-balunan din.

At dahil ito nga ay itinuturing ng iba na ikalawang tahanan, kung makapagtsinelas naman ang iba ay wagas kahit na office hours na. At kapag naglakad ha, kuntodo gasgas sa sahig ang havaianas na nabili sa bangketa. ^_^ Ahihi!

Dito rin sa itinuturing na ikalawang tahanan nangyayari ang maraming pag-iibigan. May bawal, may legal, may complicated kase pareho silang lalake. Ahahaha! At kung anu-ano pa. Di ba mas nagiging close tayo sa ating mga katrabaho kapag nakakasabay natin sila sa pagkain? Kahit na rin sa merienda break. Tapos ayun! Dun na ang simula ng maraming istorya. Pagpapahalaga, disiplina at respeto na lang ang siyang magiging kaibahan.

Ikalawang tahanan nga sigurong maituturing dahil mas maraming oras ang nagugugol natin dito sa maghapon at magdamag. Kalaunan ay di natin namamalayan na halos dito na rin pala halos umiikot ang mundo natin. Isama mo pa dyan yung mga nagiging ikalawang Tatay at Nanay, Tito at Tita, Kuya at Ate at maging mga kapatid natin na maituturing. Sigurado ako na karamihan sa atin ay maraming ala-ala ang naimbak sa panahon ng paghahanap-buhay. Yung iba dyan na nagkaroon ng boyfriend/girlfriend. Dyan na nagkaasawa
at nagkaroon ng mga anak. Dyan din nagkaroon ng kabit na sumira sa pamilyang binuo. At ang iba ay dyan na rin binawian ng buhay.

Di ba, maliban sa iskwelahan habang tayo ay nag-aaral, kung susumahin lang ay ang trabaho at ang mga nakapaligid dito ang nangungunang umuukupa at pinaglaanan natin ng panahon habang tayo ay mabubuhay. Sa kabuuan nga ay konti lang ang oras para sa sarili kaya madalas na naririnig ang dahilan na “bee see”. Dahil sa trabaho ay napapalampas na ang mga okasyon ng pamilya. Dahil sa trabaho ay mas madalang na rin magkita-kita. Lalu na sa mga demanding ang trabaho na kapag panahon ng bakasyon at holidays sila mas kailangan, sura!. E ano pa kaya yung nasa kabilang bahagi ng mundo ang lugar ng hanapbuhay. Milya-milyang distansya at pinaglalayo ng mga karagatan ang pagitan. Mas mahirap di ba?

Kaya sana kahit na mahirap magbalanse, pilitin natin na magkaroon ng mas marami pang oras para sa sarili, sa pamilya at sa mga taong importante sa atin. Hindi naman kasi yan parang cross stitch na kapag mali ang bilang na nasimulan ay tatastasin lang at mag-uumpisa lang ulit. Kaya huwag sayangin ang panahon habang meron at marami pa tayong pagkakataon para gawin itong mas kapaki-pakinabang at mahalaga. Totoong kailangan natin maghanapbuhay para mabuhay pero huwag din natin kakalimutan na kahit na merong tayong itinuturing na ikalawa at pansamantalang kanlungan, mas higit at dapat natin bigyan halaga at pagtuunan ang totoo at una nating tahanan.

Maligayang Pasko sa inyong lahat! O ha! Isa na siguro ako sa mga nauna o maagang bumati sa inyo. ^_^

malapitna

4 Comments »

Pabili ng Oras

Ako na ang busy at ako na ang wala nang oras para sa sarili kaya ang tagal bago nasusundan ang mga paskil ko sa aking mumunting tahanan. Teka? Tahanan ba? Saglit! Eto na ang isa sa inaabangan at hinihintay sa mundo ng blog taun-taon – Ang Saranggola Blog Awards. At ang tema ay “Tahanan”.

hiniram ko Sir Blue ha, di ko na ipinaalam ^_^

hiniram ko Sir Blue ha, di ko na ipinaalam ^_^

Kaya sana magkaroon na ako ng sapat na oras para makalahok. Para sa kumpletong detalye, bisitahin lang ito…

Saranggola Blog Awards 2013 – Tahanan

Sali din kayo ha!

8 Comments »

Doon Po Sa Amin

Napapadalas nanaman ang pag-uulan dito sa bansa namin tuwing hapon at gabi. Napaka-alinsangan ng maghapon tapos bigla na lang mag-geget-together ang mga maiitim na clouds at didiligan ang sambayanan. Wish ko lang na sana ay may sapat na ulan din sa mga bukirin ng ating mga kababayang magsasaka na hindi naabot ng irigasyon. Siguradong apektado nanaman ang produksyon ng bigas na mararamdaman sa susunod na anihan.

Pero alam ko naman na hindi pa huli ang lahat. Kung magkakaisa lang tayong umawit hanggang magngit-ngit ang langit. E di instant ulan na para sa mga nangangailangan. Gawin natin yan ng sabay-sabay sa umaga bago at habang naliligo. Asahan ko ang suporta nyo ha.

Oo nga pala, alam nyo ba na ang pag-uulan ay gustong gusto daw ng mga kakaibang elemento na kasama nating naninirahan dito sa mundo. Ang weird naman at pareho pa sa aking nakahiligan – Ang tag-ulan. Hindi kaya isa ako sa kanila? Ahihi! Hindi naman siguro. Ahaha! Pero ayon sa mga paliwanag ng mga eksperto sa naturang larangan, Ang ulan (yung hindi malakas at hindi naman ambon lang) ay isang maaliwalas na panahon para sa mga elementong hindi nakikita. Sa ganitong pagkakataon daw ay isa ito sa napakagandang pagkakataon para mamasayal para sa kanila. Lalu na yung mga elementong nasa mga kakahuyan o kagubatan na malalapit sa mga anyong tubig. Mala-musika kasi para sa kanila ang lagaslas ng tubig sa malumanay na paraan.

At dahil nabanggit na rin ang mga kakaibang elemento na yan. Nais ko lang maibahagi yung mga kwentong kababalaghan mula sa aking probinsiyang kinalakihan. Sisimulan ko ito sa isang baul ng kayamanan na laging napapanaginipan ni Papu Enteng, ang lolo ko sa Ama (Papu – ang ang tawag namin para i-address ang mga matatanda mapalalaki man o babae.) Sa panaginip na iyon ay madalas siyang may kausap na isang malaking lalaki na naka-itim na hindi nakikita ang mukha at lagi sya kumbinsihin na tanggapin ang kayamanan. Sa paulit-ulit na panaginip ay idinetalye na rin kung nasaan ito nakabaon at kung ano mga gagawin para ito makuha pero hindi ito kailanman tinanggap ng Lolo ko dahil isa sa hinihinging kapalit ay buhay.

Ang isang malaking bakuran na aming tinitirhan kung saan hinati-hati sa mga anak ng Lolo ko ay naliligiran ng malalaking puno. Ilan dyan ay ang paborito naming magpipinsan na puno ng kaymito, duhat, santol, sampalok, balimbing at mabolo. Isama mo pa ang nagkalat na puno ng kinalabaw na mangga, indian mango at yung mangga na mapula ang balat na bilugan ang hugis at yung mangga na patulis naman na amoy gamot lalu na kapag nahihinog. Kapag panahon ng kanilang pamumunga at walang araw na lilipas na hindi namin ito aaakyat. Ang malalaking puno na yan ay may kanya-kanyang bantay na hindi nakikita. Kapag kukuha kami ng mga bunga ay kailangan namin magpasintabi at magpaalam sa bantay na hindi nakikita. Sino ba naman ang may hindi alam sa “tabi-tabi po! makikiraan lang po!” lalu na kapag bago ka sa isang lugar. Parang ganun din lang. At madalas kapag hapon na ay hindi na kami pinapayagan na lumapit sa mga puno na yan dahil kukunin daw kami ng mga bantay.

Sa kanang bahagi ng aming bakuran ay dating madaming puno ng saging. Bagamat malapit sa kalsada, ang isang bahagi nito at puro puno ng kawayan na hindi naman masyadong kataasan. Madalas ay maagang nagigising ang Nanay ko para magluto sa madaling araw. Na kung saan, magmula sa aming bahay ay tanaw nya ang sagingan at dito nakikita ng aking Ina ang isang bola ng apoy na kasinlaki ng bola ng softball na palipat-lipat na mistulang naglalaro sa mga dahon ng saging na hindi naman nasusunog. Ang bolang apoy daw na ito ay isa din daw simbolo na may nakabaon na kayamanan sa paligid at ito ang nagbabantay. Kapag nahalina ka sa panunuod ng pagsasayaw ng bolang apoy sa mga dahon, kukunin ka nito at ikaw ang magiging kapalit na tagabantay na sya namang paglaya ng nauna.

Sa kabilang kalsada ng aming bakuran at may mga kabahayan din at may malalaking puno din sa paligid. Marami na rin ang nagkwento na may nakikita silang malalaking tao na nasa taas ng puno pero hindi maaninag ang mukha. Uso din kasi sa amin yung mga nag-iilaw sa kapag mababaw ang tubig sa dagat. Dala ang maniningas na coleman at gagayak sila pagdating ng hating-gabi. Duon ay malaya silang mamumulot ng mga isda, pugita at kung anu-ano pa na lamang-dagat na naabutan ng pagbabaw ng tubig. At sila ang madalas na nakakakita ng mga kakaibang pangyayari.

Nakasalamuha na rin daw nila yung kalabaw na tumatawid ng kalsada pero walang ulo. Pati yung pusang itim na parang aso ang laki. Na kapag nasinagan ng ilaw ng dumadaan na sasakyan at gagawi sa direksyon ng malalaking puno at bigla na lang maglalaho. Meron pang anim na tao na naka-itim at hindi maaninag ang mga mukha. Meron silang buhat na kabaong na nakapasan sa kanilang mga balikat. Madalas din daw yun tumatawid ng kalsada mula sa puno ng mga kawayan papunta sa malaking puno ng kaymito at santol. Kaya madalas ay hitik ang mga bunga ng santol at kaymito na yun dahil hindi napipitas dahil sa mga nasabing bantay.

Meron pa nga na nakaranas na makitang yumuyuko kusa yung mga puno ng kawayan para harangan ang daan. At pagkatapos ay muling tatayo ng matikas yung mga kawayan na parang walang nangyari. Kaya ang mga traysikel at jeep na nadadaan doon kapag alanganing oras na ng gabi ay bumubusina ng tuloy-tuloy bilang pasintabi.

Ilan lang ang mga iyan sa mga kwentong hindi maipaliwanag na nangyari sa amin. Actually, nakailang salin na ang mga istorya na ito at ilang tao na rin ang nagkwento na puro kamag-anak ko pa, pero hanggang ngayon ay wala pa rin matibay na pruweba para sa akin kung ang mga iyon ba ay may katotohanan o wala. Tanging ang mga nakasaksi at nakaranas na lang siguro ang mga magpapatotoo dahil kahit ako ay hati ang opinyon ko at paniniwala sa mga ganyan dahil hindi ko pa nasubukan.

Pero sa totoo lang, magmula ng simulan ko itong itipa ay maya-maya ako kinikilabutan. Sa hindi maipaliwanan na dahilan ay kanina pa nagsisitayuan ang mga balahibo ko sa braso at binti. Pero magkaganun pa man, ganyan lang talaga kapag probinsiya ang kinalakihan, mayaman ka sa mga karanasan na hanggang sa iyong pagtanda ay hinding-hindi mo makakalimutan.

4 Comments »

Pakurot ha?

Sweet morning!
Yan ang madalas kong bati sa’yo araw-araw. Okay lang naman sa akin kung bumati ka rin pabalik o hindi. Basta ako, naiisip kita palagi bago ko simulan ang umaga ko. Kagaya pa rin nuon. Nakasanayan ko ang kausapin ka muna sa umaga bago ko simulan ang kung anu-anong ritwal ko sa buhay. Kahit na minsan ay ako na ang nakukulitan sa sarili ko dahil halos paulit-ulit na lang din ang sinasabi ko, hindi ko pa rin pinagsasawaan dahil isa yan sa mga paraan ko para mapaglaanan ka ng oras at katunayang lagi kitang iniisip. O di ba, kahit hindi mo aminin sa akin, alam ko na nauumay ka sa pare-parehong takbo ng usapang pangungumusta sa umaga. Hindi pa kasama dyan ang mga walang saysay na pag-uusap hanggang sa umabot na ang gabi.

Pero hindi rin nagtagal ang ganun dahil ang nakagawian ko ay bigla na lang nag-iba. Bigla na lang kasi wala ka na. Pinaglalayo na tayo ngayon ng tubig at milya-milyang distansya. Ang dating malalambing na usap ay napalitan na ng mga elektronikong letra. Nakakapag-usap pa rin naman tayo pero hindi na kagaya ng dati na nasusubukan kong maubusan ng baterya sa telepono para lang matigil tayo. Bawat segundo at minuto na kasi ngayon ay binibilang na para sa katumbas na halaga. Hindi na ganun kadali ang maabot ka para makumusta. Pero sa kabila ng ganung sitwasyon, regular pa rin kitang inaabot sa pamamagitan ng elektronikong liham bawat umaga. Sweet morning nga di ba? At ganun pa rin naman sa pagtatapos ng araw ko. Ikaw at ikaw pa rin ang huling tao na nasa isip ko bago ko asikasuhin ang aso’t pusa at mga halaman ko. Sobra na tuloy kitang namimiss habang ang panahon ay marahang tumatakbo.

Ilang buwan pa lang ang lumilipas at patuloy pa rin ang pangungulila ko sa’yo. Sabi nga ng iba ay makakasanayan ko rin. Ang sabi ko naman ay ayaw ko makasanayan dahil hindi tini-take for granted ang mga bagay, paniniwala at ang taong pinahahalagahan. Kaya habang may pagkakataon ay patuloy kong ipapadama at ipapaalam ang aking pag-aalala, pagmamahal at pagpapahalaga. Maiksi lang kasi ang buhay kaya ayaw ko masayang ang pagkakataon. Dahil sa huli ay siguradong panghihinayangan mo ang mga bagay, panahon at pagkakataon na hinding-hindi na pwedeng maibalik pa.

Pero nakakalungkot lang kasi isipin na sa iksi ng panahon ay nakita ko na agad ang pagbabago mo. Dala ba yan ng lungkot mo? Dahil ba yan sa pangungulila mo? At ayoko rin naman isipin na dahil nasa malayo ka na ay ramdam mo na ang laya mo. Nakakapagod na rin kasi para sa akin ang magtanong ng magtanong. Kahit na pinanghahawakan ko ang mga sinabi at ipinangako mo na magiging bukas sa atin ang lahat ng mangyayari sa akin at sa’yo, hindi mo maalis sa akin ang makaramdam ng pangamba dahil sa mga nangyayari na ngayon at sa mga ipinapakita mo. Baka kasi effort lang ang kulang, hindi ang oras.

Sa puntong ito, napaka-aga pa siguro para sabihin ko kung ano ang wakas sa kwentong ito. Marami pa kasi ang pwedeng mangyari. Marami pang emosyon ang mararamdaman at marami pang pagkakataon ang magagawan ng paraan. Pero alam ko na darating ang araw, sasabihin ko sa’yo na naabot ko na ang limitasyon para sa mga kaya ko ibigay. Hindi naman mawawala at mababago kung naging ano ka sa akin dahil naging bahagi na kita. Patuloy pa rin ang pagmamahal at pagpapahalaga. Yun nga lang siguro ay nasa ibang anyo at paraan na. Mula simula naman ay hindi ko ipinagdamot sa’yo ang karapatan mong magdesisyon para sa sarili mong kaligayahan. Di ba nga, lagi ko sinasabi sa’yo na lahat tayo ay may karapatang sumaya.

Maaaring iyon siguro ang dahil kung bakit tayo pinagtagpo sa kumplikadong paraan. Ang maging gabay mo at kasabay sa panahong kailangan mo ng kaagapay. Sa nakikita ko ngayon, hindi na rin masama yung mga bagay na naibahagi ko sa’yo para magkaroon ka ng direksyon at pagpapahalaga. Maaaring sa ngayon ay kulang pa, pero kawangis lang yan ng mga halaman at puno na kailangan mo alagaan para yumabong, magkabulaklak at magkabunga. Yun nga lang, hindi lahat ay kaya ko ituro na parang nagsusubo ka ng bata para makakain. Alam ko, sa darating na panahon ay matututunan mo rin yun lahat. Hindi ko nga lang masabi kung sa madali o mahirap na paraan. Hindi naman kasi kailan man naging patas ang mundo kaya huwag ka umasa na magiging madali ang lahat ha. Alam ko naman na kakayanin mo ang lahat ng yan kahit wala na ako sa tabi mo. Isa lang naman ang lagi ko sinasabi sa’syo di ba? Kahit na ano pa man ang pinagdadaanan, dapat laging positibo para hindi mapag-iwanan. Sana lang, huwag ka magtatampo o magkakaroon ng sama ng loob sa akin. Dahil alam mo naman na mula simula, yung para sa’yo lagi ang inuuna ko. May mga bagay lang talaga minsan na kahit na ipilit natin ay hindi lang talaga pangyayarihin.

Sana lang kapag nandun na tayo sa puntong iyon, hindi mo pa rin makakalimutan yung mga lagi kong ibinibilin ko sa’yo. Lagi mag-iingat at huwag papabayaan ang sarili lalu na ang health. Huwag mag-i-skip ng meal ha. Lagi isipin ang safety at huwag na huwag na gagawa ng mga bagay na pwede kang malagay sa alanganin. At higit sa lahat, huwag na huwag mo kakalimutan yung sumbungan at kakampi mo na nandyan lang nakatanaw palagi mula sa itaas.

Haaay… life. Pero malay natin isang araw, dito lang naman lagi si Diwangtanglaw.

Ganyan talaga ang buhay. Kailangan mo ba ng kasabay?

Hacuna Matata!

10 Comments »

Pitumpu’t-pitong Puting Tupa

Minsan talaga hindi maiwasan ang magising sa maling umaga. Yun bang makulimlim ang langit at mistulang kulay abo ang lahat ng nasa paligid. Matabang ang emosyon at wari’y nakagapos ang buong katawan sa higaan dahil sa hirap bumangon. Sa maikling sabi, wala ka sa mood. Ang hirap kaya simulan ang araw kapag ganyan. Na kahit kaunting bagay lang na hindi mo magustuhan ay ang mapapalabas na ang pagkamaldita mo.

Ayaw mo ng may kausap, ayaw mo ng maingay, ayaw mo ng maraming tao at ayaw mo ng mga bagay-bagay na maaaring makairita. Baka naman buntis lang. Ang daming ayaw. Ahaha! Pero sino ba naman ang may gusto na buong maghapon ka ganyan. Nakakatanda kaya ang ganyan at nakakadagdag pa ang guhit sa noo. Ewan ko lang kung totoo din na nakaka-dry ng buhok. Buhok saan? Sa ilong! Ahaha! Kaya para hindi ka tuluyang masapian ng masamang espirito, eto ang ilan sa mga bagay-bagay na pwede mong subukan base sa aking mga nakagawian para mabalik ang magandang simula ng umaga.

> Magpatugtog ng mga alternative rock na musika. Hindi naman kailangan na masyadong malakas pero yung sapat lang na mapapasabay ka sa bagsakan. Pakiwari ko kasi kapag ganyan ang tugtog na pinakikinggan ko ay nagsisialisan ang mga masasamang elemento sa paligid. Maliban sa pag-aalaga at pagdidilig ng halaman, isa din yan sa paraan ko ng pantanggal ng stress. Pagkatapos lang ng kinse hanggang tatlumpong minutong pakikinig, maayos na ulit ang katawang-lupa ko.

> Kumain ng cake. Lalu na kapag ice cream cake at chocolate cake. Parang dumaan sa 16 stages na purification ang kaluluwa ko. Pramis nakakagaan. Pwede rin na alternatibo ang tsokolate pero mas gusto ko kasi ang cake.

> Makipagkulitan sa mga alagang aso at pusa. Ewan ko ba pero totoong may kakaibang epekto ang alagang aso sa pagganda ng pakiramdam. Meron pa nga akong napanuod na pelikula na may ganyang tema habang nasa byahe ako. Na dahil sa alagang aso ay gumaling yung isang matanda na nasa malubhang karamdaman. Matagal na kasi kaya hindi ko na rin matandaan yung titulo. Baka maalala nyo, pakisabi ha. Nasubukan mo na ba yung nasa kalagitnaan ka ng pag-iinarte mo sa buhay at naka-upo lang sa isang tabi tapos biglang lalapit at tatabi sa’yo yung alaga mong aso tapos maya-maya lang e nakangiti ka na? Ako madalas, ehehe! Ibig ba sabihin madalas ako mag-inarte? Ahaha! Hindi naman, madalas ako pinapangiti ng mga alaga ko. ^_^

> Magbabad sa paliligo. Isa itong teknik na maaksaya sa tubig pero panalo. Ang maligo ng sampu hanggang bente minutos ay sapat na pero kapag halos isang oras na o higit pa, luho na ito mga ate at kuya!

Yan ang ilan sa mga ritwal ko sa buhay para mapanumbalik ang magandang aura at mood. May hangganan din naman kasi ang kaemohan kaya huwag na huwag umasta na parang habangbuhay ka nang walang pag-asa at malungkot. Bawat isa sa atin ay may nakalaan na problema, depende na nga lang kung gaano kabigat. Pero tandaan na ibinibigay tayo ng mga pagsubok ng nasa Itaas para magmuni at magsuri ng sarili. Hindi yung puro candycrush na lang at inaasikaso. Hindi yung puro lablayp na lang na kasing-gulo ng bangs ang lagi inaayos. At hindi ang mga himutok sa buhay ang pinaprayoridad.

Napakaraming dahilan para mabuhay ng nakangiti at puno ng pag-asa. Hindi ka tatatag kapag walang pagsubok na daraanan. Tibayan lang ang loob at panghawakan ang mga bagay na pinaniniwalaan. Gamitin ang puso para protektahan ang sarili at ang mga taong pinapahalagahan. Hindi naman nauubos ang bukas kaya huwag bibitaw. Hindi lahat ng pagkakataon ay masukal ang daan at higit sa lahat, lagi mo tatandaan may kakampi ka palagi sa itaas.

7 Comments »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 63 other followers