SBA 2014

Saranggola 336x280

“Paliparin ang isip, abutin ang langit; bigkisin ang mga salita’t pakawalan sa hangin gaya ng Saranggola!”

Haay! Life! Ako nanaman itong si huli at hindi nakapagsumite ng aking entry. Nakakatambling lang ng damdamin kasi hindi na nga ako nakasali nung nakaraang taon, heto at naulit nanaman ngayon.

Hinasa ko pa naman mabuti ng pagkatha ko ng mga balarila. Ahihi!

Pero magkaganun pa man. Happy pa rin ako at muli nanaman nating matutunghayan ang likot at taba ng mga kaisipan ng ating mga kapwa manunulat. Ciempre ang lahat ng ito ay hindi magiging posible kung wala si Kuya Blue at ang mga sumusunod na sponsors sa ibaba. Kaya sa mga kalahok ng SBA 2014, goodluck sa inyong lahat at congratz na rin in advance!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~o~O~o~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~o~O~o~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Happy!

Manny thanks kuya Google sa image :)

Manny thanks kuya Google sa image :)

Maraming lobo, maraming bisita, maraming pagkain at maraming regalo.

Ganyang mailalarawan yung mga nakaraang kaarawan ko nung kabataan ko pa. Ang sarap balik-balikan yung mga palarong pabitin, basagan ng palayok, pabilisan uminom ng softdrinks at pabilisan kumain ng bubog at blade. Palung-palo din yung larong “bring me”. Sawaan din ang handa mula sa spagheti, pancit, lumpia at sari-saring anyo ng mga kakanin. Hindi rin nawawala ang ice cream. Ang uso pa nuon ay yung ice cream na inoorder sa mga sorbetero na nasa lagayan na malalim na naliligiran ng yelo na may asin. At ang masaya pa dun, ang mga bisitang bata na kahit hindi mo naman kamag-anak o kakilala ay masayang nag-eenjoy sa okasyon mo.

Aba! Bongga! Anyaman pala namin noon! Ahaha!

At habang lumalaki na ako, (Weh? Baka tumataba, Ahaha!) Nag-iiba na rin ang nakagisnang selebrasyon ng kaarawan. Hindi na masyadong pinaglalaanan ng panahon at oras ang handa. Basta merong iilang kaibigan, kapamilya, kakilala, espesyal na panauhin at konting salu-salo, makahulugang selebrasyon na yun. Mas natutuon na kasi ng pansin sa pagbibilang ng edad kapag sumasapit ang kaarawan. Ito yung oras na magmumuni-muni ka at magbabalik-tanaw sa mga nangyari sa iyo sa loob ng mga nakaraan taon. Kinukumusta ang lahat ng bagay-bagay na may kinalaman sa sarili at inuusisa ang mga nagawa na sa buhay. Sa isang banda ay pagninilay din para magawan pa ng paraan at mapag-ukulan pa ng panahon yung mga bagay na gustong marating at pangyarihin sa buhay. O di ba, masyado na nagiging personal.

Hmmm… Indikasyon na ba ito na nagmamatured na ako? Ahaha!

Happy Birthday sa mga nagdiriwang ng kanilang mga kaarawan ngayon!

Masabi ko na rin ha. Hindi ko po birthday ngayon. ^_^

Korean Food

Nakakainggit naman ang maulang umaga. Parang emosyonal lang na may pinagdadaanan na patuloy lang sa pagluha. At sa pagsapit ng pagtila, okay na ang lahat na parang walang nangyari. Maaliwalas na ulit ang kalangitan ang buong giliw na naman na nakangiti si Haring Araw.

Nakakarelate? Chura neto! Ang aga-aga eh. Ahaha!

Hindi naman sa nakakarelate. Yan lang naman kasi ang naunang pumasok sa emosyon ko nang makita ko ang kapaligiran sa harap ng mumunting menshon namin. Malakas kasi ang ulan kaninang umaga nang magising ako. Pagkatapos ko magpasalamat sa Itaas e bumangon na ako at tumambay sa may pintuan habang nakatanaw sa maulang kapaligiran. Inusisa ko din ang makulimlim na kaulapan at kinumusta ang mga halamang masayang masayang naliliguan ng tubig sa tapat ng bubungan.

At pagkatapos nun, naramdaman ko na ang pag-aaway ng mga alaga ko s tiyan. Ayun lang :)

Habang nag-aalmusal ako ng miswang walang patola…

Ahihi! Hindi na kasi nakadaan sa palengke para bumili. Kaya ang naging pakner ay isang latang sardinas. Konting gisa, timpla ng pampalasa, kulo at tapos na. Solved na ang almusal sa maulang umaga. Dapat nga may dahon pa yun ng malunggay kaya lang dahil nga sa maulan ay tinamad na kumuha. Kahit na nasa tabi lang ng bahay yung pagkukuhaan.

At balik tayo sa sinasabi ko.

…Hindi ko maiwasan isipin yung makiramdam na sobrang gulong-gulo ng pag-uutak dahil sa mga desisyong ang hirap piliin. Kung puso ba o ang utak ang susundin? Kahit na sinasabi ng puso na pagmamahal ang dapat na paghariin pero sinasabi naman ng utak na hindi dapat dahil mas dapat na unahin ang sariling kaligayahan, pamilya at ang mga kaibigan. Alam mo yung pakiramdam na gusto mong mawala na lang dahil hindi mo na alam kung ano at sino ang pakikinggan dahil sa kalituhan. Pero bigla ko rin naisip na wala naman pala akong ganung pinagdadaanan kaya hindi ko yun dapat na pinuproblema. Wala lang, nasagi lang sa isipan.

Sa dami ng masasayang bagay sa mundo, sa dami ng mga dahilang pwedeng magpasaya sa’yo, sa dami ng taong hindi pa naliligo dahil nilalamig. Hindi dapat nagiging choice ang pagiging malungkot dahil walang maidudulot na maganda sa iyo, sa akin, sa kanila, sa ekomomiya at sa pagbuti ng kalagayan ng Kalikasan.

Likas na sa atin ang pagiging masaya. Kaya ng pagiging malungkot ay choice mo kung kelan mo gugustuhin. Kahit na may mga hindi kagandahang pinagdadaanan ka sa buhay, hindi dahilan yun para magtampisaw ka sa kalungkutan. Kahit na pumanaw na ng di inaasahan yung kapitbahay mong masama ang ugali, kailangan positibo pa rin ang pagtingin mo sa sitwasyon dahil ang lahat ng mga nangyayari ay may dahilan.

At palaging tandaan. Nakakapangit at nakakatanda ang pagiging malungkot. Nakaka-halina ng mga mandurukot at riding-in-tandem. Nakakahalina din ng mga taong mahilig mangutang. Kapag malungkot ka ay malalapit ka rin sa masasamang barkada at masasamang bisyo. Nakakasira ng relasyon at higit sa lahat ay nakakapag-paiksi din ng buhay.

Kaya ikaw, bibigyan mo pa ba ng puwang ang mga walang katuturan na kalungkutan? Sa kahit ano namang pagsubok ng buhay ay pwedeng pwede mo laktawan yung lungkot-lungkutan na part. Dun ka na agad sa move-on na bahagi. Dahil sa mundong puno ng ligalig at pighati, ang pagiging positibo ay magsisimula sa simpleng pag-ngiti.

Masayang maulang umaga sa inyo!

Ako Pa Rin Si Ikaw

Hey there! Diwangtanglaw here musing!

It’s been a while since my last post here. Reality is consuming my precious time too much. After a few busy work projects, i’ve been occupied by series of celebration and occasions. Huh?!

Ay! Teka! Teka! Naligaw yata ako. Bahay ko na pala ito ^_^. Kagagaling ko kasi ulit kay Sis Ren kaya siguro ganito ang bungad ko. Totoong matagal-tagal na nga rin mula nung huling paskil ko. Ang dami ko na nga napalampas. Ang dami ko rin nakaligtaan. Ang daming mga akda na hindi na naituloy at hindi na naipaskil.

Lumipas na ang mga graduation na aking dinaluhan at ngayon ay pasukan nanaman. Nailigo ko na ang pakiramdam ng pagbabalik-tanaw sa nakaraan na parang ako lang yung dating kinder na umaakyat ng stage. Tapos heto naman ngayon na puro estudyante na ang mga nakakasakayan ko (na parang ako lang din dati) sa mga umagang patungo ako ng trabaho.

Natapos na ang tag-araw at simula nanaman na ulit ng panahon ng pagtatanim ng palay. Ang panahon dito sa amin sa buong maghapon at binubuo na ng dalawang klima – tag-araw sa umaga at tag-ulan naman sa hapon at gabi.  Tsk tsk tsk! Sira na nga talaga ang panahon. At patuloy pa itong nasira dahil din sa ating kapabayaan.

Nakita ko na rin yung nawawalang nailcutter sa bahay at nakapaggupit na ako ng kuko sa kamay at paa kahapon. Yun nga lang at wala ako sa mood na maglagay ng kulay at kolorete sa kuko kaya hanggang gupit lang ang pinakamahalagang accomplishment ko kahapon. Pero impernes, kahapon din ay nagawa ko ulit yung isang pinakapaborito kong gawin nung elementary ako.Ang magpapak at magpalaman ng condense milk sa tinapay. At marahan pang dumadaloy sa mga daliri ko yung gatas habang nilalantakan ang walang kalaban-laban na pandesal at loaf bread. “Finger lickin good” ika nga. Ahihi!

Sa susunod na magkaroon ulit ng malayang oras at ma-areglo namin ni Inang kalikasan ang schedule ng pagtangis ng ulap, alam na! kakarerin ko naman ang paliligo sa ulan. Gagawin ko rin sana yun kahapon kaya lang mas pinili ko ang yumakap sa unan at managinip habang kontodo emote ang kaulapan. At pagkagising, palong-palo ang merienda kong noodles na maanghang na niluto ng Nanay kong hindi pa rin mapakali hanggang ngayon dahil hindi nya napanuod ang ending ng The Legal Wife.

Pero sa dami na ng mga nangyari itong nakaraan, wala pa rin hihigit sa mga bagong bagay na natutunan. May mga pagkakataon talaga sa buhay na nakakasakit tayo at nasasaktan. Hindi man pisikal, mas iindahin mo yung “aray” kapag emosyon o damdamin na yung natatamaan. Pero sa kahit na anu pa man ang dahilan, hindi kailangan ng pride para manumbalik ang dating pakikitungo at pagsasamahan. Ganun lang kasi talaga. May kailangang magwakas para makapagsimula. Kailangan muna ng mali bago mo itama. Kailangan mo ang pagluha para mas maintindihan ang emosyong akala mo ay kabisado mo na. At kahit na ano pa man ang pagdaanan. Pagkatapos ng emosyong masalimuot at makalat, ang pagmamahal at pagpapahalaga pa rin ang nananatiling dahilan para hilumin ang lahat.

Magandang Umaga sa inyong lahat! ^_^

Unang Tampisaw

Marahang nararamdaman na talaga ang pagsapit ng tag-araw. Maalinsangan na nga dito sa amin kapag tanghali hanggang sa paglubog ni Haring Araw. Kabilaan na nga ulit ang nagtitinda ng halo-halo at kumikitang kabuhayan nanaman ang “ice for sale” na tigatlong-piso. At dahil nabanggit na rin ang halo-halo, gusto ko lang ipaalam sa sambayanan na yan ang paborito ko ngayong merienda sa hapon. Ganun? Kailangan ipangalandakan? Ahihi! Kalma, Maghalo-halo ka rin para makarelate ka. Ahaha!

Siguradong handang-handa na rin ang mga mahihilig magtampisaw sa tubig. Naplano na ng mainam ang mga destinasyon at ang mga gamit, pagkain, sasakyan, inumin, barkada, sarili, at kung anu-ano pa na kailangang dalhin. Pero magpapahuli ba ako? Ciempre naman hindi kasi nauna na kami nung February pa. Ahaha! Ang destinasyon… Poracay sa Porac, Pampanga.

SAM_0440 [640x480]

SAM_0441 [640x480]

SAM_0449 [640x480]

SAM_0442 [640x480]

Halos ganyan sa larawan sa itaas ang kabuuan ng byahe papunta sa lugar. Naisip ko tuloy na mangungubat kami o kaya naman ay magquaquarry at hindi magsiswimming.

SAM_0443 [640x480]

Isa sa nakaagaw pansin sa amin ay ang taniman ng Dragon Fruit. Totoo kaya na kapag nahinog ang bunga nyan ay magiging dragon?

SAM_0444 [640x480]

SAM_0454 [640x480]

Hindi pa rin talaga ako nakukumbinsi. Mukhang mali yata ang grupong nasamahan ko.

SAM_0455 [640x480]

Pero nung natanaw na namin ito, nagkaroon na ng liwanag ang buhay. ^_^

SAM_0456 [640x480]

SAM_0457 [640x480]

SAM_0458 [640x480]

SAM_0459 [640x480]

SAM_0460 [640x480]

SAM_0461 [640x480]

SAM_0467 [640x480]

SAM_0481 [640x480]

SAM_0487 [640x480]

SAM_0509 [640x480]

SAM_0516 [640x480]

SAM_0529 [640x480]

SAM_0538 [640x480]

SAM_0535 [640x480]

Eto ang wagas na salarin. Bakit ba kasi may hugis-puso na damo dito? Kasura na maging emosyonal ang alindog ko. Ahaha! Nga pala baka may maghanap. Minarapat kong hindi ipaskil ang mga larawang may pagkakakilanlan. Gusto ko kasi manatiling pribado ang aking kagandahan. Ahaha!

Sa dami ng pwedeng gawin para ma-enjoy ang lugar ay hindi ko na yun masyadong napagtuunan ng pansin. Hindi ko nga namalayan na natapos ang dalawang araw ko ng ganun-ganun na lang. At sa tingin ko at hindi ko na rin ibibida yung lugar para puntahan ng iba dahil hindi ko nakikita ang sarili ko na babalik ako sa ikalawang pagkakataon. Kasi naman, meron akong emosyonal na pinagdadaanan habang nandun ako. Ahaha! Bitter lang! Ang puso nga naman kapag nag-inarte.

Pero ang pinapangarap ko na bakasyon sa tag-araw ay marating ang Bora. Oo, kahit na nilalamon na ito ng komersyalismo, ninanais ko pa rin itong marating balang araw. Hmmmm… basta libre. Ahaha! Tapos dun ako tutuloy sa bagong vacation house ni sis Ren. At libre din. Abuso na! Ahahah! Cencia na Sis Ren ha, napagkatuwaan lang. ^_^ O di ba? Hindi naman masama ang mangarap dahil isa din yan na magpahanggang sa ngayon ay libre pa rin pero sa ngayon ay hanggang dito na lang muna ako sa abot ng kayamanan ko. Basta ang importante e hindi ako nakakalimot makipagbonding kay Inang kalikasan. Maging malayo man yan o malapit, basta na-eenjoy ay hinding-hindi ko yan ipagpapalit kahit na sa ube keso flavored ice cream. Ah teka? Ice cream ba? Mmmmm… Ah sa bagong android phone na lang. Hinding-hindi ko yan ipagpapalit sa bagong android phone. ^_^ Ehehe! Nahirapan ako magdesisyon.

Hindi man natuloy ang Putipot Island adventure na binalak namin nuong mga nakalipas na siglo, sigurado naman ako na marami pa ang pagkakataon. Ganyan naman kasi talaga kapag pinagpaplanuhan ng maaga. Madalas ay hindi natutuloy. Mas nagiging masaya pa nga yung bigla na lang nagkayayaan tapos hayun na! Nakikita mo na lang ang sarili na nag-eenjoy kasama ang mga kabarkada. Para lang yan na nagkayayaan na magfoodtrip after office hours tapos sa hindi malamang dahilan at nasa bar na. O di ba, paminsan-minsan ay masubok din umuwi ng umaga. Kahit na masakit ang ulo at kulang ng pahinga, hindi naman mapapalitan yung naidulot na saya. Pero ciempre huwag kakalimutan na ingatan ang sarili para walang maging problema at walang mag-aalala.

At huwag din kakaligtaang samantalahin ang mga paboritong prutas ngayong tag-araw ha. Nangangamba nanaman ako sa mga bungang-araw ko na idudulot ng walang humpay na pagkain ko ng mangga. Okay lang yan! Minsan lang naman sa isang taon. ^_^ Oo nga pala, nitong mga nakaraang-araw ay gustong gusto ko din kainin ang chico at mabolo. At dapat ba ulit ipangalandakan? Ahaha! Subukan mo din para ulit makarelate dahil ngayong tag-araw lang masarap ang mga prutas na yan.

Many thanks kuya Google sa larawan ^_^

Many thanks kuya Google sa larawan ^_^

Maligayang tag-araw sa inyo!